บทที่ 159

จี้หยางกลอกตาไปทีหนึ่ง “นายก็เอาแต่ดื้อรั้นไม่ยอมรับไปเถอะ!”

เซ่าสวิน “เหอะ เซ่าเยว่เป็นฝ่ายโทรมาว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายติดต่อหาเธอก่อนสักหน่อย ในเมื่อบังเอิญว่าฉันต้องไปงานสังสรรค์ จะได้ไปด้วยกันเลย แบบนี้ก็สมเหตุสมผลดี”

จี้หยางขี้เกียจจะทะเลาะกับเซ่าสวิน

ก่อนหน้านี้เวลาบริษัทเจอปัญหาอะไร เซ่าสวินจะไม่ปรึกษาเซ่าเยว่เลย แต่จะชวนไปงานสังสรรค์ด้วยกัน เห็นได้ชัดว่าเขาก็แค่กำลังพยายามเข้าหาเซ่าเยว่ต่างหาก

นอกจากนี้ วันนั้นที่เขาไปหาเรื่องเซี่ยหมิง เซ่าเยว่ห้ามไว้ เซ่าสวินปากก็บอกว่าจะชนเธอให้กระเด็น แต่สุดท้ายแม้แต่เสื้อผ้าของเซ่าเยว่เขายังไม่แตะเลย

เขาก็แค่พูด แต่ไม่ทำ!

จี้หยางยังจำได้อีกว่าเซี่ยหมิงหยิบขวดไวน์จะตีศีรษะของเซ่าเยว่ เซ่าสวินไม่พูดอะไรก็ดึงเซ่าเยว่ออก แล้วใช้แขนของตัวเองบังไว้

ช่วงนี้เวลาเขาเผลอไปชนเข้ากับท่อนแขนเล็กของเซ่าเยว่ เขาก็จะขมวดคิ้วอยู่หน่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลยเขาไม่ใช่แค่ดื้อรั้น แต่ปากยังแข็งอีกด้วย เงียบและไม่เคยพูดเกินความจำเป็นแม้แต่คำเดียว

อย่าว่าแต่ครั้งนี้เซ่าเยว่สร้างคุณประโยชน์ให้บริษัท เธอไม่เอาเงินด้วยซ้ำ แต่เซ่าสวินกลับยืนกรานจะให้เงินชดเชยอยู่ดี

ผู้ชายบางคนพูดเพราะกว่าร้องเพลงซะอีก

แต่เซ่าสวินกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

เซ่าสวินกัดฟันกรอด “ทำไม นายไม่เชื่อเหรอ?”

จี้หยางคิดได้ว่าอีกเดี๋ยวกู้อี้ชวนจะมา ไม่แน่ว่าเซ่าสวินอาจจะทะเลาะกับเขา ดังนั้นจึงพูดเกลี้ยกล่อมเขาดี ๆ “ฉันรู้จักนายมานานขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่เชื่อนายได้ไง?”

แล้วยังพูดอีกว่า “แค่กลัวว่าถ้าพี่เซ่าเยว่รู้ แล้วเธอจะเสียใจ”

เซ่าสวินหลุดขำเสียงเย็นทันที ใบหน้าก็เต็มไปด้วยท่าทีที่ว่า ‘ใครสนใจเธอ’

จี้หยาง “...”

นัดกับเซ่าเยว่ไว้แล้วว่าจะเจอกันก่อน พวกเขามาถึงก่อนแล้ว ไม่นาน เซ่าเยว่ก็มาถึง

เซ่าเยว่จอดรถ ก็เห็นพวกเขาสองคนแล้ว

หลังจากที่เธอส่งซางจื้อเหนียนกลับบ้าน ก็คิดว่าวันนี้ไม่ว่ายังไงจะต้องฉลองสักหน่อย ดังนั้นถึงได้นัดเซ่าสวิน

จี้หยางยังคงกระตือรือร้นเหมือนอย่างเคย รีบวิ่งเข้ามาหาโดยทันที

เซ่าสวินมองเธอแวบหนึ่ง ก็รังเกียจจนเบือนสายตาหนี ไม่สนใจเธอเลย

เซ่าเยว่ชินแล้ว