บทที่ 163

กู้อี้ชวนเป็นคนที่มีคารมคมคายดีมาก เขาอธิบายเรื่องการลงทุนให้เซ่าสวินได้อย่างสมเหตุสมผล จนเซ่าเยว่ยอมรับแล้ว

แต่มองข้ามเงื่อนไขข้อหนึ่งไป เขาเป็นเพื่อนของเจียงเฉินหาน และเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากด้วย

ก็เหมือนกับเธอกับเฉิงเหยียนโย่ว ถึงแม้ความคิดของคนเราจะแตกต่างกัน แต่เธอไม่มีทางทำเรื่องขัดขวางเฉิงเหยียนโย่วเด็ดขาด

กู้อี้ชวนมีฝีปากดีมาก ตอนนี้กลับเงียบไปแล้ว

เซ่าเยว่ไม่รีบร้อน ดื่มกาแฟอย่างเอ้อระเหยเท่านั้น

กู้อี้ชวนไม่อยากพูด เธอก็ไม่ถามแล้ว

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร ก็ไม่ส่งผลต่อการที่เธอปฏิเสธการลงทุนของเขาอยู่ดี

เพียงแต่เซ่าเยว่รู้สึกได้เลือนรางว่ามีตรงไหนสักแห่งไม่ค่อยถูกต้องนัก

กู้อี้ชวนทอดสายตามองไปยังนอกหน้าต่าง

เขาเป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อชอบแล้วก็จะเป็นฝ่ายรุก ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ไม่อาจพูดออกมาได้

เซ่าเยว่ขีดเส้นแบ่งกับเจียงเฉินหานอย่างชัดเจน ท่าทีดูเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาอยู่ฝ่ายเจียงเฉินหาน ถ้าสารภาพรักไปตอนนี้ คาดว่าเซ่าเยว่คงไม่มีทางสนใจเขาไปตลอดชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น เขาถึงขนาดไม่มีความสำคัญเท่าเจียงเฉินหานในใจของเซ่าเยว่เลยด้วยซ้ำ เป็นเพียงคนที่ไม่สำคัญ มีหรือไม่มีก็ได้เท่านั้น เซ่าเยว่ยิ่งไม่มีทางอาลัยอาวรณ์

ไม่ง่ายเลยกว่ากู้อี้ชวนจะชอบผู้หญิงสักคน เขาย่อมอยากได้เธอมาให้จงได้ การสารภาพรักต้องห้ามมีข้อผิดพลาดเป็นอันขาด ต้องรอจนเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเซ่าเยว่รู้สึกดีต่อเขาเช่นกัน ถึงค่อยเปิดเผย

ดังนั้นการสารภาพรักไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความรู้สึกผูกพัน แต่เป็นจุดหมายปลายทางต่างหาก

พอถึงเวลานั้น เขาก็จะตัดขาดกับเจียงเฉินหานโดยสิ้นเชิง

กู้อี้ชวนรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และแบกรับผลที่ตามมาได้ด้วย หลังจากที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาก็รู้ดีว่าวันหน้าไม่อาจเป็นพี่น้องกับเจียงเฉินหานได้อีก และเขาก็ไม่เสียใจเลย

เพียงแต่ตอนนี้ กู้อี้ชวนมองไม่เห็นความหวังจากตัวเซ่าเยว่เลย

ถึงแม้ว่าเซ่าเยว่จะเดินออกจากความมืดมนของชีวิตแต่งงานแล้ว ปล่อยวางโดยสิ้นเชิงแล้ว แต่คนปกติไม่มีทางยอมรับความรักครั้งใหม่อย่างกะทันหันได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความเสียหายอย่างรุนแรงที่เซ่าเยว่ได้รับจากในชีวิตแต่งงานเลย