บทที่ 162

“นายแน่ใจเหรอว่าไม่รู้ว่าทำไมเซ่าสวินถึงไม่ชอบนาย?”

กู้อี้ชวนส่ายหัว “เธอต้องไปถามเขาเอง”

คนฉลาดอย่างกู้อี้ชวน แถมเป็นผู้ชายเหมือนกันจะไม่รู้ได้ยังไง

เด็กเวรอย่างเซ่าสวินระวังเขาเหมือนระวังหมาป่า ก็เพราะไม่อยากให้เขาเฝ้าคิดถึงพี่สาวของตัวเอง

กู้อี้ชวนรู้สึกเสียใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เซ่าสวินสังเกตเห็นความคิดในใจของตัวเอง

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับหรอก

ถึงอย่างไรเซ่าเยว่ก็เป็น ‘ภรรยา’ ของเจียงเฉินหาน ในฐานะที่เขาเป็นเพื่อนสนิทของเจียงเฉินหาน การไปชอบภรรยาของเพื่อน เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องปกติอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่ยอมรับก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ดังนั้นเป็นเพราะเซ่าสวินไม่ชอบเขา กู้อี้ชวนถึงได้ตั้งใจลงทุนเพื่อ ‘เอาใจ’ เขา หรือพูดอีกนัยหนึ่งก็คือซื้อใจว่าที่น้องเขย

แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายของกู้อี้ชวนก็คือ นิสัยของเซ่าสวินเหมือนกับวัวตัวหนึ่ง

ความยากยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เซ่าเยว่ “ฉันต้องถามเรื่องนี้ให้แน่ชัดอยู่แล้ว แต่เรื่องที่นายจะลงทุนไม่จำเป็นแล้วละ”

กู้อี้ชวนหรี่ตาลง ตั้งใจมองเซ่าเยว่อย่างพิจารณา เทียบกับที่เจอหน้าครั้งก่อน เธอดูมีชีวิตชีวามากขึ้นแล้ว

ตอนที่เซ่าเยว่อยู่กับเจียงเฉินหาน เนื่องจากติดอยู่ในชีวิตแต่งงานที่ไม่มีความสุข เลยถูกดูดความมีชีวิตชีวาไปจนหมด แต่ตอนนี้จิตใจรูปลักษณ์ของเธอดูแตกต่างออกไปแล้ว

กู้อี้ชวนชอบสายตาสดใสที่เซ่าเยว่มองเจียงเฉินหาน ตอนนี้ตัวเธอก็ดูสว่างสดใสขึ้นมาเหมือนกับชื่อของเธอ เหมือนกับพระจันทร์

ทุกครั้งที่กู้อี้ชวนเห็นเธอ ความรู้สึกชอบก็เพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน หากไม่ใช่เพราะเขามีความมุ่งมั่นมาก ความชอบที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจคงใกล้จะโผล่ออกมาแล้ว