บทที่ 172

โชคดีที่เตรียมการรับส่งเอาไว้ก่อนล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว เซ่าเยว่อดกลั้นความทรมานตลอดทั้งทางจนถึงโรงแรม

ห้องของเธอคือห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่อยู่ข้างห้องซางจื้อเหนียน

เดิมทีแล้วนี่ไม่ใช่คุณสมบัติที่เซ่าเยว่สามารถพักได้

บริษัทให้เบิกงบได้แค่ห้องสแตนดาร์ดเท่านั้น

ต้องเป็นห้องที่ซางจื้อเหนียนจัดการให้แน่ เจ้านายที่ใจกว้างช่างดีจริง ๆ เซ่าเยว่พูดขอบคุณซางจื้อเหนียน ก่อนจะกลับไปยังห้องของตัวเอง และพุ่งไปอาเจียนอย่างหนักหน่วงในห้องน้ำ

หลังอาเจียน อาการคลื่นไส้ก็หมดไปแล้ว

คืนนี้ไม่มีตารางงานอะไร เซ่าเยว่สามารถไปเดินเล่นได้ตามสบาย

เมืองกั่งเป็นเมืองท่องเที่ยว เซ่าเยว่อยากออกไปเดินเล่นทีเดียว แต่ตอนนี้มีความขี้เกียจนิดหน่อย

ข้างห้อง

ซางจื้อเหนียนเพิ่งจะได้หยุดพักเหนื่อย เจี่ยงจวินเซิ่งทายาทหนุ่มแห่งเมืองกั่งก็มาให้การต้อนรับเขา

“ไม่เจอกันนานเลยนะประธานซาง”

ตระกูลเจี่ยงตระกูลที่เป็นนักธุรกิจทรงอิทธิพลมีเส้นสายกับรัฐบาล มีชื่อเสียงทั้งในวงการการเมืองและวงการธุรกิจ

แต่พ่อเขาเจ้าชู้ เขาจึงมีพี่น้องหลายคน ทว่าเจี่ยงจวินเซิ่งเป็นคนมีอนาคตที่สุด เป็นผู้สืบทอดของตระกูล

“รู้ว่านายเหนื่อยจากการเดินทาง เลยตั้งใจมาต้อนรับนายด้วยตัวเองถึงที่” ข้างกายเจี่ยงจวินเซิ่งมีนางแบบสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรคนหนึ่งติดตามมาด้วย แต่งตัวเซ็กซี่สุด ๆ

ซางจื้อเหนียน “ให้เธอออกไปซะ”

“ไม่ต้อนรับขนาดนี้เชียว? ก่อนหน้านี้เรารวมตัวกัน ใช่ว่าข้างกายไม่มีผู้หญิงสักหน่อย”

ที่ประเทศเอ็มเป็นปาร์ตีริมหาด ทอดสายตามองไปมีแต่บิกินีทั้งนั้น และยังมีคนที่นอนอาบแดดโดยไม่ใส่อะไรเลยอีกด้วย เจี่ยงจวินเซิ่งนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ยังได้กลิ่นลมทะเลอยู่เลย ตอนนั้นซางจื้อเหนียนเองก็อยู่ ก็ไม่เห็นจะว่าอะไรเลยนี่?

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่เข้าใจ “อีกอย่าง ฉันไม่ได้คิดจะส่งเธอขึ้นเตียงนายสักหน่อย แค่เป็นดอกไม้ประดับแจกันตรงนี้ก็ไม่ได้เหรอ?”

ซางจื้อเหนียน “ไม่ได้”

“นายมีความรักแล้วงั้นเหรอ? มีเมียแล้ว?”

“...ไม่มี”

“ก็จริง นายไม่สนใจผู้หญิง ฉันควรหาหนุ่มหล่อแสนบอบบางมาสักคน ไม่แน่ว่านายอาจจะสนใจเพิ่มขึ้นมาหน่อยก็ได้”