บทที่ 173

“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ” น้ำเสียงของซางจื้อเหนียนเย็นเยียบ “แค่รักสะอาด ไม่ชอบถูกคนเดินชนน่ะ”

เจี่ยงจวินเซิ่ง “...อ้อ”

ทำท่าทางไม่เชื่อ

ซางจื้อเหนียน “...”

ซางจื้อเหนียนไปซื้อชุดใหม่ใส่ที่ห้างสรรพสินค้า ส่วนเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่เพิ่งใส่ไปครั้งเดียวที่เปลี่ยนออกโยนทิ้งไปเลย

หลังกินมื้อค่ำเสร็จ ซางจื้อเหนียนก็ไล่เจี่ยงจวินเซิ่งกลับไป

ทีแรกอยากไปร้านขายยา แต่เมื่อนึกถึงสภาพตอนวิ่งหนีออกไปของเซ่าเยว่แล้ว ก็คงไม่ได้เป็นอะไร จึงล้มเลิกความคิดนี้

ขณะกลับโรงแรม ก็บังเอิญเจอกับเซ่าเยว่โดยไม่คาดคิดอีกครั้ง

ทั้งสองคนขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกัน

เซ่าเยว่นึกถึงภาพเมื่อครู่ ก็ยังรู้สึกตกตะลึงมาก ไม่เหมือนกับซางจื้อเหนียนที่เธอรู้จักเลยสักนิด

ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจลู่เจี้ยนเฉินขึ้นมา

ออราและหน้าตาของซางจื้อเหนียนไม่มีใครสบประมาทได้ ไม่มีความต้องการทางเพศ เขาไม่ข้องแวะกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ขอเพียงมีข่าวซุบซิบกับเขาได้ ก็ทำให้คนตื่นเต้นเป็นพิเศษแล้ว

ถ้าเป็นคนไม่มีช่วงโสด ก็คงไม่อยากรู้อยากเห็นขนาดนี้

ก่อนหน้านี้เซ่าเยว่คือคนที่ตกเป็นข่าวซุบซิบกับซางจื้อเหนียน ตอนนี้เปลี่ยนเป็นอีกคน...

แน่นอนว่าข่าวซุบซิบนี้ เธอไม่กล้าพูดไปทั่วเหมือนอย่างลู่เจี้ยนเฉิน

เมื่อซางจื้อเหนียนเห็นสีหน้าของเซ่าเยว่ ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

เขาเม้มริมฝีปากแน่น อยากจะแก้ตัว

แต่ความสัมพันธ์ของเขากับเซ่าเยว่ ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องแก้ตัว

เพียงแต่มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัว กำเข้าหากันแน่นแล้วแน่นอีก

หางตาของเซ่าเยว่มองประเมินซางจื้อเหนียน เห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนัก หรือว่ากลัวว่าเธอจะปากมากพูดไปทั่วเหมือนลู่เจี้ยนเฉิน?

ออกจากลิฟต์ มาถึงหน้าประตู

ในที่สุดเซ่าเยว่ก็ตัดสินใจ หยิบยกหัวข้อสนทนาที่น่าอิหลักอิเหลื่อนี้ขึ้นมาพูด

“ประธานซางคะ”

ซางจื้อเหนียนหยุด ก่อนจะหันหน้ากลับมา สีหน้าดูหงุดหงิดเล็กน้อย

“คุณวางใจได้เลยนะคะ ฉันจะทำเป็นว่าไม่เห็น และจะไม่บอกใครทั้งนั้น”

ใบหน้าของเซ่าเยว่เต็มไปด้วยความจริงใจ รีบเอ่ยคำสาบาน