บทที่ 175

ซางจื้อเหนียนเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ ไม่เคยทำหน้าดี ๆ ใส่ใคร ถ้าเขาสนใจคนอื่นได้ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว!

ดังนั้นเมื่อซางจื้อเหนียนเอ่ยถึงวินนี่ เจี่ยงจวินเซิ่งจึงค่อนข้างประหลาดใจ

พอเห็นเลขาเซ่า ทุกอย่างก็มีคำตอบ

ก่อนหน้านี้เซ่าเยว่บังเอิญเห็นวินนี่พุ่งเข้าใส่ซางจื้อเหนียน ซางจื้อเหนียนไม่อยากอธิบายเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เป็นพิเศษ เลยให้เขาพาเธอมาชี้แจง

เรื่องวนไปวนมาแบบนี้ คนเจ้าเล่ห์อย่างซางจื้อเหนียนทำได้อยู่แล้ว

แต่เจี่ยงจวินเซิ่งไม่เข้าใจ ในเมื่อชอบ แล้วยังเป็นเลขาของตัวเองอีก ทำไมไม่เด็ดขาดหน่อย ผู้ชายตัวโต ๆ จะมาทำเหนียมอายอะไรกัน?

ชอบก็รุกเลยสิ

ความคิดของเจี่ยงจวินเซิ่งเตลิดไปไกลมากแล้ว ก็ได้ยินเซ่าเยว่พูดว่า “ฉันเข้าใจผิดว่าประธานซางจะออกจากเมืองกั่งวันนี้ ไม่คิดว่าจะต้องอยู่ต่ออีกหลายวัน”

เซ่าเยว่เองก็มองความคิดของเจี่ยงจวินเซิ่งออก เธอไม่อยากให้เขาฉวยโอกาสล้อเลียนประธานซาง

ดังนั้นจึงโกหกหน้าตาเฉย

ซางจื้อเหนียนมองเธอแวบหนึ่งอย่างเงียบ ๆ

เจี่ยงจวินเซิ่ง “...”

เป็นเพราะเหตุผลนี้เองเหรอ?

เขาคิดมากไปเอง?

เจี่ยงจวินเซิ่งเคยเจอเซ่าเยว่แล้ว เขาชอบคนและสิ่งที่สวยงาม ใบหน้าที่งดงามของเซ่าเยว่ บุคลิกที่เย็นชา รูปร่างสูงโปร่งหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตร เหมือนกับภาพวาดแสนลึกลับ การพบกันครั้งแรกก็ทำให้เขาประทับใจอย่างมาก

ซางจื้อเหนียนหล่อจริง ๆ ถ้าเลขาตัวเล็ก ๆ ที่ตามข้างกายหน้าตาไม่ดี ก็จะทำให้เขาดูด้อยลง

แต่เซ่าเยว่ไม่เป็นแบบนั้นเลย กลับเป็นการเสริมให้ดูดียิ่งขึ้น

เหมือนกับข้างกายหนุ่มหล่อต้องมีสาวสวยที่คู่ควร นี่ถึงจะเรียกว่าส่งเสริมกันและกัน

แม้จะสงสัยมาก แต่บนใบหน้าของเซ่าเยว่ก็ไม่มีพิรุธให้เห็นเลย เจี่ยงจวินเซิ่งจึงไม่ถามต่อ “ถึงตอนนั้นเชิญเลขาเซ่ามาด้วยกันนะครับ”

เซ่าเยว่ “ค่ะ”

เจี่ยงจวินเซิ่งพาวินนี่ไปต้อนรับแขกทางอื่น ช่วงเวลานี้จึงเหลือเพียงซางจื้อเหนียนกับเซ่าเยว่สองคน อวี๋หลินโจวไม่เข้ามาเพราะรู้ว่าเซ่าเยว่มาเพื่อขอโทษ เขาย่อมไม่รบกวน

ซางจื้อเหนียนมองแววตาที่เฉียบแหลมของผู้หญิงคนนั้น “ไหวพริบดีนี่”