บทที่ 176

“ค่ะ”

เซ่าเยว่ตามจางหงฮุยมาที่โซฟาสำหรับนั่งพัก

ด้านหน้าเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ด้านหลังคือห้องโถงของงานเลี้ยง ปลอดภัยมาก

ไม่งั้นเซ่าเยว่คงไม่มา

“ผู้กำกับเฉิน เลขาเซ่ามาแล้วครับ”

ผู้กำกับเฉิน “สวัสดีครับ เลขาเซ่า”

เฉินหลิงอายุห้าสิบกว่า รูปร่างเริ่มอ้วน ผมขาวแซมดำ หากไม่นับรัศมีของผู้กำกับ เขาก็เป็นแค่ชายวัยกลางคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

เซ่าเยว่ “สวัสดีค่ะ ผู้กำกับเฉิน”

จางหงฮุยถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่ด้านหลังของทั้งสองคน

เฉินหลิงเลิกชายเสื้อขึ้น สีหน้าของเซ่าเยว่พลันแข็งค้าง

“เลขาเซ่า ผมชื่นชมคุณมาก คืนนี้ไปสนุกกับผมหน่อยเป็นไง?” ผู้กำกับเฉินดึงชายเสื้อกลับลงไป ปิดบังของสกปรกที่ไม่ควรเห็น

เซ่าเยว่กำหมัดแน่นแล้วแน่นอีก หัวเราะอย่างเย็นชา “ผู้กำกับเฉิน คุณอายุห้าสิบกว่าแล้ว ผู้หญิงที่นอนกับคุณเคยบอกไหมว่าคุณเหมือนไม้จิ้มฟัน?”

เฉินหลิงผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จึงไม่โกรธ “เลขาเซ่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริง ๆ ผมชอบ ถ้าคุณมาอยู่กับผม เดือนละยี่สิบห้าล้านเป็นไง?”

“แค่ยี่สิบห้าล้าน? ผู้กำกับเฉิน ถ้าคุณเอาเงินมาได้สองหมื่นห้าพันล้าน ฉันอาจจะคิดสักสองวินาทีก่อนปฏิเสธคุณ”

เฉินหลิง “ที่แท้ซางจื้อเหนียนก็ให้ผลประโยชน์คุณมากกว่านี้สินะ”

เซ่าเยว่ “คนจิตใจสกปรกน่ารังเกียจอย่างคุณ ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อประธานซาง!”

เซ่าเยว่ด่าจบ ก็เดินจากไปด้วยใบหน้าเย็นชา

จางหงฮุยเห็นสีหน้าของผู้กำกับเฉินไม่ดี จึงพูดว่า “ผู้กำกับเฉิน ช่างมันเถอะครับ เธอเป็นคนแผ่นดินใหญ่ ไม่ใช่คนหัวอ่อน ซางจื้อเหนียนยังเป็นคนในแวดวงเมืองหลวงอีก อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า”

“นาน ๆ ทีจะเจอของดีแบบนี้ นายคิดว่าฉันจะยอมแพ้เหรอ?” ผู้กำกับเฉินแค่นเสียงเย็นชาสองครั้ง “ฉันไม่ได้ตื่นเต้นแบบนี้มานานแล้ว จางหงฮุย ครั้งนี้นายทำได้ดี ไม่ได้หาของอัปลักษณ์มาให้ฉัน”

จางหงฮุยเป็นผู้จัดการจริง ๆ แต่ที่ทำล้วนเป็นอาชีพสกปรก คอยเลือกสาวสวยส่งขึ้นเตียงของเฉินหลิง บางคนที่อยากไต่เต้าก็ยอมนอนด้วยจนโด่งดัง บางคนที่รับไม่ได้ก็หายหน้าหายตาไป คนที่ไม่ยอมเสียเปรียบก็จะแจ้งสื่อ แต่ก็ถูกปิดข่าวทั้งหมด

เซ่าเยว่เดินกลับมาด้วยใบหน้าเย็นชา

อวี๋หลินโจว “ทำไมสีหน้าเธอดูไม่ดีเลย ประธานซางไม่รับคำขอโทษของเธอเหรอ?”

เซ่าเยว่พยักหน้า

“ไม่น่าจะใช่ ประธานซางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย”