บทที่ 180

เซ่าเยว่ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

“นั่งสิ”

เซ่าเยว่ถึงได้นั่งลง นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “ประธานซาง ถ้าคุณชายรองเจี่ยงไม่ได้จัดปาร์ตี้บนเรือสำราญ คุณก็จะไปหาเขาอยู่ดีเหรอคะ?”

ซางจื้อเหนียนมองเธอแวบหนึ่ง “ใช่”

ใช้เจี่ยงจวินเซิ่งเป็นเครื่องมือจริง ๆ ด้วย

“คุณหลอกใช้คุณชายรองเจี่ยงเพื่อฉัน ถ้าเขารู้ตัวขึ้นมา จะไม่เกิดความบาดหมางกับคุณเหรอคะ?”

ซางจื้อเหนียนเอ่ยด้วยเสียงชืด ๆ “ไม่หรอก”

เซ่าเยว่เข้าใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองดีเกินไป เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

เรืออยู่กลางทะเล ไม่ได้นิ่งสนิท โคลงเคลงไปมา เวลาใกล้จะผ่านพ้นเที่ยงคืนแล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อครู่ถูกทุกคนลืมไปจนหมด นอกห้องพักยังคงคึกคักเหมือนเดิม ยิ่งทำให้ในห้องพักดูเงียบสงบเป็นพิเศษ

ซางจื้อเหนียนไม่มีทีท่าว่าจะออกไป เซ่าเยว่ทำได้เพียงอยู่เป็นเพื่อน แล้วค่อย ๆ ย่อยประสบการณ์ที่ได้รับจากการมาฮ่องกง จู่ ๆ ก็มีเรื่องหนึ่งที่เธอละเลยไปผุดขึ้นมาในหัว

ซางจื้อเหนียนพูดว่า ‘ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้’ นี่เป็นการตอบคำพูดของเฉินหลิงที่ว่า ‘ยกเว้นแต่ว่าเธอเป็นเมียนาย’

เซ่าเยว่สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นไม่มากก็น้อย

ซางจื้อเหนียนปกป้องเธอมากเกินไปจริง ๆ

ขณะที่เซ่าเยว่ก้มหน้าครุ่นคิด เธอไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าของซางจื้อเหนียนที่ค่อย ๆ แดงขึ้น เมื่อเธอรู้สึกตัว ข้อมือก็ถูกชายหนุ่มกระชากไว้ และเขาก็กดตัวลงมาอย่างแรง

เซ่าเยว่ตกใจสุดขีด โชคดีที่ด้านหลังมีพนักโซฟาอยู่ เธอจึงไม่ล้มลงไปบนโซฟา ไม่อย่างนั้นคงถูกทับล้มลงไปแล้ว ซึ่งมันน่าอายมาก!

ทั้งสองแนบชิดกันมาก

“ประธานซาง คุณถูกวางยาหรือเปล่าคะ?”

ซางจื้อเหนียนแค่นเสียงฮึในลำคอ

น่าจะเป็นไวน์แก้วนั้นที่เจี่ยงจวินเซิ่งยื่นให้ ในปาร์ตี้วุ่นวายมาก ถูกวางยาเมื่อไหร่ คงตรวจสอบไม่ได้ในทันที

“ฉันจะไปหายาแก้ให้คุณค่ะ”

“ไม่ต้อง ทนอีกหน่อยก็ผ่านไปแล้ว” เสียงของซางจื้อเหนียนทุ้มต่ำอยู่แล้ว ในตอนนี้เพราะความอดกลั้น จึงยิ่งแหบพร่ามากขึ้น ต่างจากความเย็นชาในยามปกติ มีเสน่ห์เย้ายวนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน

เซ่าเยว่ผลักซางจื้อเหนียนเบา ๆ แต่ซางจื้อเหนียนกลับบีบข้อมือเธอไว้แน่น สายตาดำมืดจับจ้องมาที่เธอ “เซ่าเยว่”

เขากระซิบ “อย่าขยับ”