บทที่ 188

ซางจื้อเหนียนมองเข้าไปในดวงตาของเซ่าเยว่ ไม่ได้ตอบอะไรโดยตรง แต่ก้าวผ่านเธอไป แล้วมองเจียงเฉินหานที่อยู่ไกลๆ

แววตาที่เขามองนั้นเย็นชาจนน่าตกใจ

ราวกับว่าได้พบกับเหยื่อที่เข้ามาแย่งชิงอาณาเขตจากเขา เป็นความดุดันที่แสดงให้เห็นว่าไม่นายก็ฉันที่ต้องตาย

เพียงแค่หนึ่งหรือสองวินาที ซางจื้อเหนียนก็ละสายตาและหันกลับมามองเซ่าเยว่อีกครั้ง ในแววตาของเขาไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

น้ำเสียงของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ยังคงดูสูงส่งและเย็นชาเช่นที่เคยเป็นมา “กลับเมืองไห่”

เดิมทีเซ่าเยว่ยังคิดอยู่ว่าจะใช้เวลาวันนี้อย่างไรดี ตอนนี้ก็ไม่ต้องคิดแล้ว

ซางจื้อเหนียนรอเธอจัดกระเป๋าอยู่ที่โซฟาตรงล็อบบี้ นอกจากสายตาเมื่อครู่แล้ว เขาก็ไม่ชายตามองเจียงเฉินหานอีกเลย

เจียงเฉินหานก็ไม่ได้จากไปไหน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านอาหาร สีหน้ามืดมนราวกับน้ำค้างแข็ง

แขกคนอื่นๆ ในบริเวณนั้นต่างก็เดินอ้อมออกห่างจากคนทั้งสอง

เจี่ยงจวินเซิ่งมองซางจื้อเหนียน แล้วมองเจียงเฉินหาน สลับไปมาหลายครั้ง เขารู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างคนสองคนนี้อึดอัดเกินไปจนทนไม่ไหว และเขาไม่กล้าเข้าไปถามอะไรซางจื้อเหนียนมากนัก เพราะลางสังหรณ์บอกว่าหากสะกิดเพียงนิดเดียวก็จะระเบิดทันที

เจี่ยงจวินเซิ่งขยับไปหาอวี๋หลินโจวแล้วกระซิบถาม “พวกเขามักจะเป็นแบบนี้เหรอ?”

อวี๋หลินโจว “ไม่ครับ”

“ทำไมล่ะ?”

“พวกเขาไม่ค่อยได้เจอกัน”

“งั้นเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นเพราะเลขาเซ่าเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ”

ประธานซางไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเซ่าเยว่เลย แม้ว่าจะเป็นเพราะเซ่าเยว่ ก็เป็นเพราะเขากังวลว่าเจียงเฉินหานจะทำร้ายเธอ

เซ่าเยว่เป็นพนักงานของเอสกรุป เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของพนักงาน ซางจื้อเหนียนในฐานะคนที่ปกป้องคนของตัวเอง ก็ต้องออกโรงจัดการเองอยู่แล้ว

คราวนี้เจี่ยงจวินเซิ่งงงไปหมดแล้ว

เฉินหลิงตามอาฆาตไปจนถึงบนเรือสำราญของเขา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าซางจื้อเหนียนผลักเขาออกมาเป็นเครื่องมือ