บทที่ 187

หากเจียงเฉินหานจับจุดนี้ได้ เขาก็จะจงใจมาป้วนเปี้ยนอยู่ตรงหน้าเธอ ตั้งใจจะทำให้เธอรำคาญใจ

เจียงเฉินหานเป็นเพียงแค่กระดาษหน้าที่เซ่าเยว่พลิกผ่านไปแล้ว ไม่ว่าจะมีตัวตนอยู่หรือไม่ ก็ไม่มีผลอะไรกับเธออีกต่อไป

การไม่ใส่ใจอย่างแท้จริง คือการไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ โดยสิ้นเชิง

“นายแน่ใจเหรอว่าจะอยู่กับฉันทั้งวัน?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“วันครบรอบมันก็ต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันสิ”

เซ่าเยว่หัวเราะเยาะ “นายอยากระลึกถึงอะไร?”

เจียงเฉินหานก็หัวเราะเยาะกลับ เอ่ยด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน “ระลึกว่าในอดีตเธอรักฉันมากแค่ไหน”

“ที่แท้ก็ยังคิดถึงความดีของฉันนี่เอง” เซ่าเยว่ยิ้มเหยียด “เจียงเฉินหาน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะระลึกว่าในอดีตนายทำสารเลวกับฉันไว้แค่ไหน เพื่อที่ในชาตินี้ถ้าฉันนึกถึงนายอีก ในใจก็จะเหลือแค่ความขยะแขยง ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว”

เจียงเฉินหานไม่เคยรักเซ่าเยว่เลย ดังนั้นไม่ว่าเซ่าเยว่จะตัดสินใจหย่ากับเขาอย่างเด็ดขาดแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแตกต่างไปเลยสักนิด

แต่คำพูดเย็นชาและท่าทีดูแคลนแบบนี้ของเธอ เจียงเฉินหานไม่อยากได้ยิน

เขาเอ่ย “เซ่าเยว่ เธอควรจะพูดกับฉันดีๆ หน่อย”

เซ่าเยว่กอดอก “ฉันบอกให้นายไสหัวไปเอง แต่นายไม่ยอมไป แถมยังมาอยู่กับฉันในวันครบรอบแต่งงานบ้าบออะไรนี่อีก...ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ถ้านายรับสภาพฉันตอนนี้ไม่ได้ก็ไสหัวไปซะ และนายอย่าคิดที่จะมาเปลี่ยนอะไรในตัวฉันอีก อีกอย่างคือ เจียงเฉินหาน เมื่อเทียบกับการที่นายเคยทำร้ายจิตใจฉันอย่างเย็นชาในอดีตแล้ว คำพูดของฉันตอนนี้ถือว่านุ่มนวลมากแล้ว ถ้าแค่นี้นายยังรับไม่ได้ ก็ไปตายซะ”

เจียงเฉินหาน “…”

“นายมีสิทธิ์ที่จะเลือกนะ จะเลือกทำตัวน่าสมเพช หรือเลือกที่จะหายไปจากสายตาฉันซะเดี๋ยวนี้ แล้วเราไปเจอกันที่สำนักงานเขตวันจันทร์”

เจียงเฉินหานถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เซ่าเยว่ไม่สนใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่กำลังคิดว่าจะใช้เวลาวันนี้อย่างไรดี เธอไม่มีทางฉลองวันครบรอบแต่งงานบ้าๆ บอๆ กับเจียงเฉินหานแน่นอน

แต่แล้วเจียงเฉินหานก็พูดขึ้นมาอีก “จริงๆ แล้วเธอก็ไม่อยากเจอฉันใช่ไหม แล้วทำไมไม่ไล่ฉันไป?”

สายตาของเซ่าเยว่พลันตกอยู่บนตัวเขาอีกครั้ง “ในสายตาฉันตอนนี้ นายก็เป็นแค่ตัวตลกที่ไม่ว่าจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่มีความสำคัญอะไร นายอยากไปฉันก็ไม่ห้าม ถ้าไม่อยากไป ตอนที่ฉันไม่มีอะไรทำยังได้ด่านายระบายอารมณ์หน่อยก็ยังดี สำหรับฉันแล้วไม่มีอะไรต้องเสียแรงเลย ทำไมต้องไปเสียแรงยื้อยุดกับนายให้เปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ นายไม่ได้สำคัญอะไรอีกแล้ว ฉันจะไม่เอาพลังงานอันมีค่าของฉันไปเสียเวลากับนาย”