บทที่ 186

สายตาของเซ่าเยว่กวาดมองเจี่ยงจวินเซิ่งอย่างพิจารณา

ดูเผิน ๆ เหมือนเขาจะพูดหยอกล้อ แต่ที่จริงแล้วกำลังเข้าข้างคนของตน ปกป้องซางจื้อเหนียน

เพราะเจียงเฉินหาน

ในสายตาของเจี่ยงจวินเซิ่ง เธอเป็นเพียงเลขาตัวเล็กๆ ของซางจื้อเหนียน และในเมื่อซางจื้อเหนียนปกป้องเธอถึงเพียงนี้ เขาเลยคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นต้องไม่ธรรมดา พอเห็นเจียงเฉินหานก็ย่อมรับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งเจี่ยงจวินเซิ่งรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเจียงเฉินหานแล้วด้วย เขาก็ยิ่งอยากจะช่วยเพื่อนให้ถึงที่สุด

สำหรับพฤติกรรมแบบนี้ เซ่าเยว่ไม่ถึงขั้นรู้สึกรังเกียจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกชอบเลยแม้แต่น้อย

เธอกำลังจะเลี่ยงบทสนทนานี้ แต่เสียงเย็นชาของเจียงเฉินหานก็ดังขึ้นข้างหู “เซ่าเยว่ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เซ่าเยว่ “ไม่เกี่ยวกับนาย”

เจี่ยงจวินเซิ่งเอ่ย “ในเมื่อเลขาเซ่าไม่อยากพูดถึง ฉันก็จะไม่พูดแล้ว เจียงเฉินหาน นายอย่าทำให้เลขาเซ่าลำบากใจเลยนะ เดี๋ยวเจ้านายของเธอจะไม่พอใจเอา”

เจียงเฉินหานมองเจี่ยงจวินเซิ่งอย่างเย็นชา “อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น”

“เลขาเซ่าเป็นแขกคนสำคัญของฉัน ไม่ถือว่ายุ่งเรื่องคนอื่นหรอก” เจี่ยงจวินเซิ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มสบายๆ

เมื่อเซ่าเยว่ได้ยินถึงตรงนี้ ก็รู้ว่าเจียงเฉินหานจะหยิบเรื่องความเป็นสามีภรรยามาอ้าง ในเมื่อจะพูดอยู่แล้ว สู้ให้เธอพูดเองดีกว่า “คุณชายรองเจี่ยง เจียงเฉินหานเป็นอดีตสามีของฉันค่ะ”

คำพูดที่เจียงเฉินหานกำลังจะเอ่ยต้องหยุดชะงัก เพียงมองเซ่าเยว่ด้วยสายตาที่มืดหม่น

คำว่า ‘อดีตสามี’ สามคำนี้ ช่างบาดหูเหลือเกิน

ส่วนเจี่ยงจวินเซิ่งนั้นกลับงงไปเลย

วินนี่ที่ยืนเป็นไม้ประดับอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ “ตายจริง เลขาเซ่า คุณอายุแค่นี้ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย?”

เซ่าเยว่พยักหน้า “ตอนเด็กยังไร้เดียงสา”

วินนี่มองเจียงเฉินหาน ถึงแม้จะไม่คุ้นเคย แต่ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา บุคลิก หรือเสื้อผ้าสั่งตัดทั้งตัวก็ดูไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป การที่ตอนเด็กยังไร้เดียงสาจนไปพลาดท่าให้ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมและเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างก็ไม่ได้ถือว่าขาดทุนอะไร อย่างน้อยเขาก็เป็นคนหล่อและรวย เรื่องนี้ผ่านมาแล้วก็นับเป็นเพียงแค่ความหลังที่เคยห้าวของเลขาเซ่า ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายที่พูดถึงไม่ได้

วินนี่เอ่ยชมอย่างจริงใจ “ประสบการณ์ของเลขาเซ่าช่างน่าสนใจจริงๆ ค่ะ”

เจี่ยงจวินเซิ่งที่รู้ว่าเจียงเฉินหานเป็นน้องชายต่างสายเลือดของซางจื้อเหนียน จึงไม่สามารถยอมรับได้รวดเร็วเท่าวินนี่

เดิมทีเขายังคิดจะช่วยเพื่อนแย่งผู้หญิง แต่ตอนนี้เขาลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้ว

เจี่ยงจวินเซิ่งมองเซ่าเยว่ก่อน แล้วจึงมองเจียงเฉินหาน จากนั้นก็กลับมามองเซ่าเยว่อีกครั้ง เขารู้สึกทึ่งในตัวเซ่าเยว่มากขึ้นเรื่อยๆ