บทที่ 185

ทว่าตั้งแต่ที่ออกมาจากสนามบิน จิตใจของเซ่าเยว่ก็เปลี่ยนไปแล้ว ในใจของเธอเอ่อล้นไปด้วยพลังมากมาย แม้จะต้องเผชิญหน้ากับเจียงเฉินหานด้วยตัวคนเดียวอีกครั้ง ในใจของเธอก็ไม่หวาดหวั่นหรือขลาดกลัวอีก

เพราะในใจเข้มแข็ง ความคิดความอ่านจึงเปลี่ยนไป

ความไร้เหตุผลของเจียงเฉินหานไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นอีกต่อไป มันมีแต่จะยิ่งทำให้เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเพียงเสือกระดาษตัวหนึ่ง ที่ทำได้แค่ข่มขู่เท่านั้น

แม้ว่าในเรื่องทรัพยากรทางสังคมนั้น เซ่าเยว่จะสู่เจียงเฉินหานไม่ได้ แต่เมื่อสภาพจิตใจแข็งแกร่งแล้ว หลาย ๆ เรื่องที่เคยดูเหมือนว่าจะจัดการไม่ได้ ก็มีความมั่นใจที่จะลงมือทำเองได้

ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับการข่มขู่ เซ่าเยว่จึงทำเพียงแค่หัวเราะเย็นชาอย่างยโสออกมาเท่านั้น “เจียงเฉินหาน นายคิดว่าสิทธิ์ในการตัดสินใจว่าจะหย่าหรือไม่หย่าอยู่ในมือนายหรือไง?”

เจียงเฉินหาน “เธอหมายความว่ายังไง?”

“ฉันหมายความว่า สำหรับฉันแล้วการข่มขู่ของนายไม่ได้ผลเลยต่างหาก ฉันไม่กลัวนายหรอกนะ”

เซ่าเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “การที่นายบินมาหาฉันถึงฮ่องกงตั้งแต่เช้า อยากจะฉลองวันครบรอบการแต่งงานกับฉัน ในเมื่อนี่เป็นคำขอของนาย ฉันก็จะฉลองกับนาย”

เจียงเฉินหานมองเธอ “งั้นก็ไปกับฉัน...”

“แต่จะฉลองวันครบรอบยังไง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนายหรอกนะ แต่ขึ้นอยู่กับฉันต่างหาก ฉันอยากฉลองยังไง ก็ต้องฉลองอย่างนั้น”

“ส่วนนาย เจียงเฉินหาน แค่ให้ความร่วมมือกับฉันก็พอ”

เหล่านี้เป็นคำพูดยามที่เซ่าเยว่ได้เผชิญหน้ากับเจียงเฉินหานแล้วในใจไม่ได้รู้สึกต่ำต้อย ไม่ได้อยากเอาใจอีกแล้ว เพราะเมื่อเธอให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเองแล้ว ถึงพูดออกมาได้ นี่ต่างหากที่เป็นความได้เปรียบ

สีหน้าของเจียงเฉินหานดูไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ถ้านายไม่ยินยอมหรือทำไม่ได้ นายยังมีอีกทางเลือก นั่นคือไสหัวไปซะ”

เซ่าเยว่เผยสายตาเด็ดขาด “เจียงเฉินหาน ชีวิตคู่ของพวกเรามันจบแล้ว นายต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่งให้ได้... ฉันจะไม่ยอมเป็นคนใช้ของนายอีกแล้ว แล้วนายก็เปลี่ยนแปลงการตัดสินใจใด ๆ ของฉันไม่ได้ด้วย”

“ถ้านายไม่มีความเคารพให้ฉัน แล้วยังเหยียบย่ำฉันตามใจชอบอย่างเมื่อก่อนอีก เจียงเฉินหาน ต่อให้ฉันตาย ฉันก็จะลากนายไปลงนรกด้วย”

ตอนนี้เซ่าเยว่เพิ่งได้เข้าใจความหมายของชีวิต

การรักตัวเองคือการให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเอง ปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้นเธอจะไม่ยอมให้โอกาสเจียงเฉินหานได้ออกค่ำสั่งหรือเหยียบย่ำเธอ

อย่างมากก็แค่ตายไปด้วยกันนี่แหละ เซ่าเยว่จะไม่ยอมให้ตัวเองถูกเอาเปรียบอีกแล้ว ดังนั้นจึงต้องเหยียดหลังให้ตรง

“ฉันรู้ว่านายทำไม่ได้หรอก เพราะงั้นนายก็รีบไสหัวไปเถอะ”

เซ่าเยว่มีท่าทางเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็เหมือนกับก่อนน้ำแข็งหนา ไม่ว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทะลวงยังไง ก็ทะลวงไม่แตก

เจียงเฉินหานไม่สงสัยเลยสักนิด ต่อให้เขาจะขู่เข็ญบีบบังคับ เซ่าเยว่ที่แข็งกร้าวเช่นนี้ไม่มีทางอ่อนข้อก้มหัวให้แน่นอน