บทที่ 184

หากเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แล้วเซ่าเยว่ได้ยินคำพูดไร้หัวใจทั้งยังเย็นชาแบบนี้ของเจียงเฉินหานเข้า เธอก็ไม่แน่ใจเลยว่าจะเจ็บปวดขนาดไหน

ทว่าตอนนี้ เธอเพียงแค่มองเจียงเฉินหานที่ทำตัวเป็นคนสารเลวได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องให้ชัดเจนอีกครั้ง นึกถึงการทำร้ายจิตใจเธอมาตลอดสามปี ทั้งเย็นชาทั้งมองข้าม ไม่สนใจความคิดของเธอ เมินเฉยกับการมีตัวตนเองเธอ

ที่เขาทำได้ เป็นเพราะถือว่าเมื่อก่อนเธอรักเขาก็เท่านั้น ตอนนี้เธอไม่รักแล้ว เขาพ่นคำพูดพวกนี้ออกมาก็ไม่มีผลอะไร

ดังนั้นสายตาเซ่าเยว่จึงไร้ไมตรียิ่งกว่าเขา เย็นชายิ่งกว่าเขา “นายเอาแต่พูดปาว ๆ ว่าไม่รักฉัน ในเมื่อฉันตั้งใจแล้วว่าจะหย่า ขีดเส้นตัดขาดกับนายให้ชัดเจน นายยังจะอยากฉลองวันครบรอบแต่งงานกับฉันอีกเนี่ยนะ เจียงเฉินหาน นายนี่โรคจิตหรือเปล่า?”

เจียงเฉินหานจดจำสายตาเยือกเย็นของเซ่าเยว่ได้แม่น

จากดวงตาเย็นเยียบแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา อันที่จริงมันยิ่งช่วยขับบุคลิกของเธอเสียมากกว่า เมื่อก่อนความรักของเซ่าเยว่ที่มีให้เขานั้น มักจะทำให้เขามองข้ามไปว่าเดิมทีเธอเป็นผู้หญิงที่เย็นชาคนหนึ่ง การที่มารักเขาต่างหากถึงจะเป็นเรื่องที่ยากจะได้เจอ

ท่าทางแบบนี้ ทำให้ชั่ววินาทีนี้ เจียงเฉินหานไม่รู้จักเซ่าเยว่เลย

ความรู้สึกแปลกหน้านี้ไม่ใช่ความแปลกหน้าที่เธอเปลี่ยนมาใช้คำพูดทำร้ายคนอื่น แต่ทั้งภายในและภายนอกล้วนทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าโดนสิ้นเชิง

เพราะถ้าใช้คำพูดทำร้ายคนอื่น บางทีก็อาจจะแค่การระบายอารมณ์ออกมาเท่านั้น ทว่าเซ่าเยว่ในตอนนี้กลับปฏิบัติกับเขาด้วยโฉมหน้าที่แท้จริง ความรังเกียจสะอิดสะเอียนมันออกมาจากใจ เพราะงั้นใช้คำพูดทำร้ายคนอื่นจะไปถือเป็นอะไรได้? ก็แค่การแสดงออกมาว่ารังเกียจรูปแบบหนึ่งของเธอเท่านั้น

เจียงเฉินหานไม่เคยมองเห็นความรังเกียจและไร้หัวใจในสายตาของเซ่าเยว่ที่มองเขาได้ชัดเจนขนาดนี้มาก่อน

หลังเงียบงันอยู่หลายวินาที ดวงตาจับจ้องใบหน้าและร่างกายของเซ่าเยว่ตาไม่กะพริบ

สุดท้ายก็มองตาเธอ “เซ่าเยว่ เธอให้ความสำคัญกับวันครบรอบการแต่งงานเกินไปแล้ว ใครเขาบอกว่าฉลองวันครบรอบมันจะเป็นการรำลึกถึงความสวยงามของชีวิตคู่กันเล่า มันตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ อย่างเช่นรำลึกถึงความยุ่งเหยิงวุ่นวายในอดีตของพวกเราไง จากนั้นก็ค่อยไปรับทะเบียนหย่า แล้วก็ทางใครทางมัน”

เซ่าเยว่ “...”

เธอไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่ายังมีความเป็นไปได้แบบนี้อีก

“ทำไมล่ะ เธอไม่เต็มใจเหรอ? หรือว่ากลัวว่าซางจื้อเหนียนที่อยู่ห้องข้าง ๆ จะเห็นพวกเราอยู่ด้วยกัน แล้วเขาจะหึง? เซ่าเยว่ บางทีเธอก็ฝันเฟื่องเกินไป คนอย่างซางจื้อเหนียนน่ะ จะไปเก็บเรื่องของเธอไปใส่ใจได้ยังไง”

เซ่าเยว่เอือมระอาเหลือเกินกับการที่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็มักจะดึงประธานซางเข้ามาตลอด

“เขาจะเก็บเรื่องของฉันไปใส่ใจหรือไม่ มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายเลย กลับกัน เป็นนายต่างหากเจียงเฉินหาน นายน่ะเป็นคนที่ชอบป้ายความผิดให้คนอื่น แต่ฉันไม่เหมือนนายหรอกนะ ฉันขออวยพรให้นายกับเซี่ยอวิ๋นซูอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า รักกันไปชั่วชีวิต”