บทที่ 183

เจียงเฉินหานไม่ใช่คนโง่ เขาฟังคำพูดของเซ่าเยว่ออกทุกคำ เมื่อก่อนไม่ได้ใส่ใจ เขาเลยจำไม่ได้ว่าเธอเคยพูดอะไรบ้าง หรือมีความคิดแบบไหนบ้าง

บางทีอาจจะได้ยินแล้ว แต่เพราะไม่ได้สนใจ เลยไม่เก็บใส่ใจเลยสักอย่าง เมินเฉยได้ก็เมินเฉยมันทั้งหมด

แน่นอนว่าตอนนี้เขาทำเป็นเมินเฉยต่อไปได้ ทว่าเจียงเฉินหานทำไม่ได้

เพราะเซ่าเยว่ ทำให้เขาโกรธสุด ๆ

ความรู้สึกนี้มันสมจริงขนาดนั้น เจียงเฉินหานจะไม่อยากรับรู้ก็เป็นไปไม่ได้

ยามที่เจียงเฉินหานโกรธจนถึงขีดสุด เขามักจะแสดงท่าทีเย็นชา ไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ออกมาทั้งสิ้น เขาเดินมาถึงในห้องกินข้าว ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ท่ามกลางสายตาเย็นชาของเซ่าเยว่

เซ่าเยว่คิดว่าเจียงเฉินหานกำลังเป็นบ้า “ออกไปซะ”

เจียงเฉินหานวางมือลงบนโต๊ะกินข้าว ดวงตาเย็นชาระคนมืดครึ้ม

แม้ว่าเซ่าเยว่จะพูดชัดเจนแล้ว ทว่าเขายังคงคิดว่าการเปลี่ยนแปลงของเธอจะต้องเกี่ยวกับซางจื้อเหนียนอย่างแยกไม่ออกแน่นอน

“ฉันรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานแล้ว”

“แล้ว?”

เจียงเฉินหานยิ้มเย็น “เธอชอบซางจื้อเหนียนสินะ เขาที่เป็นวีรบุรุษเข้ามาช่วยสาวงามเอาไว้ เธอไม่ซาบซึ้งใจเลย?”

เซ่าเยว่มองเห็นความดื้อรั้นในดวงตาของเจียงเฉินหาน

เจียงเฉินหานเลิกคิ้ว แล้วถามอีกว่า “อยากจะปีนขึ้นเตียงเขาแทบแย่เลยใช่ไหมล่ะ?”

เขามองไปรอบ ๆ “นี่เป็นห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท เธอเป็นแต่เลขาตัวเล็ก ๆ ของเขา เธอมาดูงาน มีสิทธิ์ได้อยู่ห้องดีขนาดนี้เลยหรือไง?”

เซ่าเยว่ฟังคำถามที่ออกมาเป็นชุด แล้วมองความดูแคลนในดวงตาของเจียงเฉินหาน อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ามันช่างน่าหัวร่อเหลือเกิน เธอเอ่ยถาม “เจียงเฉินหาน นายแทบรอไม่ไหวอยากให้ฉันสวมเขาให้นายเร็วขนาดนี้เชียว? พวกตัวผู้อย่างพวกนายเนี่ย มีรสนิยมชอบนอกใจกันหรือยังไง”