บทที่ 182

เจียงเฉินหาน “ลงมา”

เซ่าเยว่รีบลุกขึ้นนั่งทันที แล้ววิ่งมาทางบานหน้าต่างเพื่อมองลงไปด้านล่าง แต่ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น “นายมาฮ่องกง?”

เจียงเฉินหานหัวเราะเสียงเย็น “ใช่ ฉันมาฉลองวันครบรอบแต่งงานกับเธอไง”

“อ้อ ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเรา เจียงเฉินหาน ทำไมนายถึงจำได้แม่นจัง?” น้ำเสียงของเซ่าเยว่เต็มไปด้วยการเหน็บแนม

ความโกรธในใจเจียงเฉินหานพลุ่งพล่าน “เธอจำไม่ได้? บอกว่าเฝ้ารอวันนี้มากไม่ใช่หรือไง”

“จริงด้วย นี่ก็ผ่านไปสี่อาทิตย์เต็ม ๆ แล้วนี่นะ”

เจียงเฉินหานไม่เข้าใจไปชั่วขณะ “สี่อาทิตย์อะไร?”

ทันใดนั้นเซ่าเยว่ก็เข้าใจทันทีว่า ทำไมหนึ่งเดือนนี้เจียงเฉินหานถึงฟังคำพูดของเธอไม่เข้าหูสักประโยคเลย คิดว่าน่าจะเพราะไม่ได้เก็บเรื่องหย่ามาใส่ใจ หลงคิดว่าเธอคงจะเป็นเหมือนที่ผ่าน ๆ มา มองว่าคำว่าหย่าที่ออกมาจากปากเธอเป็นเพียงคำพูดเพราะอารมณ์เท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะตัดสินใจหย่าจริง ๆ

หลังจากเซ่าเยว่เข้าใจ เธอก็กัดฟัน

“เวลาผ่านไปยี่สิบแปดวันแล้ว เหลือเวลาอีกเพียงสองวัน ก็ถึงวันจันทร์หน้าพอดี”

เจียงเฉินหานคิดตาม ชั่วพริบตานั้น เขาก็เข้าใจความหมายของคำว่าสี่อาทิตย์ทันที

เขาพลันกำโทรศัพท์แน่น สีหน้าดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ในล็อบบี้ยังมีคนอื่นอยู่ แต่เพราะเจียงเฉินหานมีสีหน้าเปลี่ยนไป จึงหนีห่างตามสัญชาตญาณ

“พวกเราจะไปรับทะเบียนหย่าที่ที่ทำการกิจการพลเรือน” เซ่าเยว่พูดออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถึงตอนนั้น อย่าลืมนะว่านายต้องมา!”

เซ่าเยว่พูดจบ ก็วางสายไปจนเกิดเสียงดัง “ปึง”

เจียงเฉินหานมาทำให้อารมณ์เสียแต่เช้า เซ่าเยว่วางสายไปแล้ว ก็ยืนโมโหอยู่กับที่สุดพัก ถึงได้เข้าไปล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ให้โรงแรมนำมื้อเช้าขึ้นมาส่ง

ประตูเปิดออกแล้ว ทว่าคนที่เข้ามากลับเป็นเจียงเฉินหาน