บทที่ 194

เซ่าเยว่ขับรถไปเรื่อย ๆ ตลอดช่วงบ่าย เมื่อจิตใจค่อย ๆ สงบลงแล้ว จึงเตรียมตัวจะกลับบ้าน

เมื่อเธอก็เปิดระบบนำทางและพบว่าตัวเองขับรถมาถึงชานเมืองแล้ว ซึ่งห่างจากบ้านของเธอถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเลยทีเดียว

บนถนนชานเมืองมีรถค่อนข้างน้อย มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มของรถสปอร์ตเป็นครั้งคราว

ขณะที่เซ่าเยว่ขับรถอยู่ ก็มีรถแลมโบกินีคันหนึ่งขับไล่ตามมาติด ๆ เธอจึงมองผ่านกระจกมองหลัง แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดว่าเป็นใคร

เมื่อเหยียบคันเร่งและรอให้รถคันนั้นขับตามมา เธอก็หักพวงมาลัยในทันที ในวินาทีที่รถขับผ่านกัน เซ่าเยว่ก็เห็นใบหน้าที่ตื่นเต้นอย่างมากของเจียงอวี่เสียนจากมุมเล็ก ๆ มุมหนึ่ง

เซ่าเยว่ “...”

เจียงอวี่เสียนมาหาเรื่องถึงที่อีกแล้ว!

เมื่อเซ่าเยว่มองดูเส้นทางข้างหน้าที่มีเขตอุตสาหกรรมกว้างใหญ่อยู่ เธอจึงขับรถล่อเจียงอวี่เสียนเข้าไปในพื้นที่นั้น พร้อมกับจงใจขับรถให้ช้าลง

เจียงอวี่เสียนเห็นโอกาสเข้า จึงคิดจะขับรถปาดหน้าเธอเพื่อบังคับให้หยุด หรือไม่ก็ขับปาดหน้ารถของเธอให้ไปชนกับกองหิน

สีหน้าของเซ่าเยว่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา จู่ ๆ เธอก็เร่งความเร็วรถ ทำให้เจียงอวี่เสียนตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่ขับรถกัดฟันกรอดตามไปอย่างหงุดหงิด

หลังจากขับตามไปสักพัก รถสปอร์ตของเธอก็ไม่สามารถแซงรถแลนด์โรเวอร์ของเซ่าเยว่ได้เลย และเซ่าเยว่ก็เปลี่ยนเลนได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นทักษะการขับขี่ที่ต้องใช้ความชำนาญอย่างมาก เมื่อเจียงอวี่เสียนเพิ่งตามรถของเธอได้ไม่นาน รถของเซ่าเยว่ก็เปลี่ยนไปอยู่อีกเลนแล้ว

หลังจากเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง เจียงอวี่เสียนก็หมดความอดทน เธอหัวเสียอย่างมากจนสบถออกมาว่า “โธ่เว้ย!”

สวีชูหรานที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ใช้มือจับยึดตัวรถไว้แน่น กล้ามเนื้อทั่วทั้งตัวเกร็งไปหมด

ในตอนที่เซ่าเยว่เปลี่ยนเลนอีกรอบ เจียงอวี่เสียนก็หักพวงมาลัยรถอย่างรุนแรง สวีชูหรานใจตกไปที่ตาตุ่ม และในที่สุดเธอก็กรีดร้องออกมาว่า “กรี๊ด! ช่วยด้วย! เจียงอวี่เสียน เธอเลิกขับตามทีเถอะ!”

เจียงอวี่เสียน “ออกมาขับรถรับลมเล่นก็ยังสามารถบังเอิญเจอเธอได้ แสดงว่าพวกเราเป็นคู่เวรคู่กรรมกัน ถ้าไม่ได้สั่งสอนเธอให้เข็ดหลาบ ฉันคงต้องเสียใจไปตลอดแน่!”

“ไม่ใช่ล่ะ ถ้าเธออยากจะหาเรื่องหล่อน อย่างน้อยก็ไล่ตามหล่อนให้ทันสิ!”

“ยัยคนแซ่สวี! เธออย่ามาดูถูกฉันนะ! รถคร่ำครึของหล่อนน่ะ จะวิ่งเร็วกว่ารถของฉันได้ยังไง?”

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

สวีชูหรานหวาดกลัวอย่างแท้จริง “เจียงอวี่เสียน ถ้าเธอไม่กลัวตายแต่ฉันกลัว เธออยากขับตามก็ไปขับคนเดียวเลยนะ รีบปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้”

“ถ้าฉันหยุดรถปล่อยเธอลงตอนนี้ เซ่าเยว่คงจะหนีหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว...”

ณ เวลานั้นเอง รถแลนด์โรเวอร์ที่อยู่ข้างหน้าก็กลับรถ 180 องศาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทำให้ท้ายรถกลายเป็นหน้ารถในชั่วพริบตา และคนในรถทั้งสองคนก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เจียงอวี่เสียนไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้เลยแม้แต่น้อย เท้าของเธอยังคงเหยียบคันเร่งอยู่ ซึ่งจะสามารถทำให้รถพุ่งเข้าชนอย่างรุนแรงในเวลาไม่ถึงวินาที