บทที่ 197

เจียงเฉินหานเป็นเพื่อนกับกู้อี้ชวนมาตั้งแต่เด็ก เห็นรอยยิ้มของเขาจนชินแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากเอาเหล้าในมือสาดใส่หน้าเขา

“ทำไมนายไม่ดื่มล่ะ?”

“เรื่องแบบนี้ไม่เห็นมีอะไรน่าฉลองเลย”

“งั้นเหรอ?” กู้อี้ชวนหรี่ตาลงเล็กน้อย “นายอยากจะหย่ามาตลอดไม่ใช่เหรอ ได้หย่าก็ตรงความต้องการนายแล้วไม่ใช่หรือไง”

“ฉันรู้” เจียงเฉินหานเม้มปากเป็นเส้นตรง เขารู้ว่าตัวเองควรจะดีใจ แต่ความจริงเขาก็ไม่ได้อารมณ์ย่ำแย่ขนาดนั้น ก็เหมือนกับตอนปกติไม่ได้ตื่นเต้นดีใจอะไร

กู้อี้ชวน “งั้นนายก็ดื่มสิ”

ท้ายที่สุด เจียงเฉินหานก็ดื่มเหล้าแก้วนี้ เพื่อเฉลิมฉลองการที่เขาจวนจะได้เดินออกมาจากชีวิตสมรสแล้ว

เจียงเฉินหานวางแก้วเสียงดังลั่น เขาอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว จึงขอตัวกลับบ้านก่อน

กู้อี้ชวนมองตามแผ่นหลังของเขาไป สายตาของเขานั้นดูเคร่งขรึมกว่าเมื่อครู่เสียอีก

อยากให้พรุ่งนี้มาถึงไว ๆ จัง

เซี่ยอวิ๋นซูทอดสายมองตามเจียงเฉินหานเหมือนกัน เธอก็รอคอยให้พรุ่งนี้มาถึงเช่นกัน

……

เจียงเฉินหานกลับบ้านมาก่อนเวลา ป้าหลี่รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เห็นว่าเขาสีหน้าไม่ดี จึงทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง

เจียงเฉินหานเห็นแล้วจึงกล่าว “ป้าอยากจะพูดอะไร?”

“คุณชาย คุณนายออกไปครบเดือนหนึ่งแล้วนะคะ ป้าแค่อยากถามว่าเมื่อไร่คุณนายจะกลับมา?”

ทันใดนั้น ไฟโทสะของเจียงเฉินหานก็ลุกโชนขึ้นมา

ทำไมทุกคนถึงได้เป็นห่วงเซ่าเยว่กันนักหนา เธอมีอะไรน่าเป็นห่วงกัน!

ป้าหลี่ตกใจสุดขีดกับสีหน้าที่จู่ ๆ เปลี่ยนเป็นขึงขังของเจียงเฉินหาน “คุณเจียง คุณ คุณเป็นอะไรคะ...”