บทที่ 196

สวีชูหรานรู้สึกชื่นชอบเซ่าเยว่มาโดยตลอด เธอพูดออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า“เธอว่าเซ่าเยว่กับซันคงจะไม่ใช่เป็นคนเดียวกันล่ะมั้ง!”

“จะเป็นไปได้ยังไง! เซ่าเยว่พูดออกมาแล้วเธอรู้จักซัน ในเมื่อเธอรู้ว่าซันเป็นไอดอลฉัน เซ่าเยว่ก็คงพูดออกมาตรง ๆ ไปแล้ว”

เจียงอวี่เสียนถลึงตาใส่สวีชูหราน“ฉันก็แค่รู้สึกเหมือนนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่แน่ว่าเซ่าเยว่อาจจงใจเลียนแบบก็ได้”

“ก็จริง แต่เทคนิคการขับรถของเซ่าเยว่ดีขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลย?”

สวีชูหรานเคยดูการแข่งขันของเซี่ยอวิ๋นซูแล้ว แต่เธอก็ยังคงชอบเซ่าเยว่มากกว่าอยู่ดี

ถ้าเซ่าเยว่ได้อยู่ในวงการแข่งรถ ไม่แน่ว่าอาจจะทำได้ดีกว่าเซี่ยอวิ๋นซูก็ได้

“เหอะ ๆ เธอมีอะไรดีที่ต้องทำให้ฉันไปสนใจด้วยเหรอ?”

เจียงอวี่เสียนถูกเซ่าเยว่ที่เธอดูถูกมาตลอดรังแก ตอนนี้รู้สึกเกลียดชังเธอมาก “เธอมีรูปที่ฉันไม่มีตั้งสองใบ แถมยังเอามาอวดอีก สมควรตายซะ!”

ตอนนี้เจียงอวี่เสียนทั้งเคียดแค้นและริษยา

เซ่าเยว่ไม่คู่ควรที่จะรู้จักซันแม้แต่น้อย

ซันคือดวงอาทิตย์ใจเธอ เซ่าเยว่เป็นเงาสะท้อนดวงจันทร์ในบ่อน้ำเน่า คนหนึ่งสูงสง่า อีกคนต้อยต่ำ การที่คนทั้งสองรู้จักกันทำให้เจียงอวี่เสียนรู้สึกสะอิดสะเอียน

“ไม่ต้องพูดถึงแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

สวีชูหรานฉุดแขนของเจียงอวี่เสียนเอาไว้

เจียงอวี่เสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน “ทำอะไรเนี่ย ปล่อย”

“ทำตามที่เซ่าเยว่บอกเถอะ พวกเราเรียกคนขับมาดีกว่า ตอนนี้ฉันไม่ไว้ใจให้เธอขับรถ เธอก็อย่าขับรถเลยนะ ยังไงรถที่เธอขับฉันก็นั่งด้วยไม่ได้อยู่แล้ว”

เจียงอวี่เสียนยังคงรักในศักดิ์ศรี สะบัดมือของสวีชูหรานออก จากนั้นเดินขึ้นไปกลับรถ เธอนั่งในรถมองสวีชูหรานอย่างดูแคลน “ในเมื่อเธอตาขาวขนาดนี้ ก็เรียกรถกลับเองแล้วกันนะ”

สวีชูหราน “โห นี่เธอจะทิ้งฉันไว้จริง ๆ เหรอเนี่ย?”

เจียงอวี่เสียนเหยียบคันเร่งและขับรถออกไปบนถนน เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอจะไม่มีทางเรียกคนขับรถแทนเด็ดขาด

แต่ยังไม่ทันจะถึงถนน รถบรรทุกคันมหึมาคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาพร้อมกับบีบแตรเตือน

หลังจากนั้นสองวินาที เจียงอวี่เสียนก็ขับรถกลับมา

สวีชูหรานทำหน้าล้อเลียน

เจียงอวี่เสียนถลึงตาใส่เธอ “มองฉันทำไม รีบเรียกคนขับรถมาสิ”