บทที่ 199

ปลายสายมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น คิดว่าเซ่าสวินคงผลักจี้หยางออกไป แล้วจึงแย่งโทรศัพท์กลับ เขากล่าวเสียงเข้ม “เธอไม่ต้องสนใจจี้หยาง เรื่องแค่นี้จะไปพูดยากอะไร ฉันจะเตือนเธอไว้นะว่า ถ้าจู่ ๆ เธอเปลี่ยนใจไม่หย่าละก็ ฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอ! เซ่าเยว่ ฉันเอาจริงนะ ไม่ได้ล้อเล่น!”

หลังจากที่พูดจบ เสียงดัง “ตู๊ด” ดังขึ้น สายก็ตัดไป

เซ่าเยว่ “...”

คนที่หวังให้เธอหย่ามีไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่ได้มีแค่เฉิงเหยียนโย่วกับเซ่าสวินเท่านั้น แต่อวี๋หลินโจวก็ยังส่งข้อความทางไลน์มาอวยพรให้เธอหย่ากันได้ราบรื่นในวันพรุ่งนี้ แม้แต่เจี่ยงจวินเซิ่งกับวินนี่ก็ยังส่งมาอวยพรด้วย

วินนี่เป็นคนน่าสนใจทีเดียว รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงเฉินหาน การที่เธออยากจะใส่ใจบ้างก็พอเข้าใจได้ แต่เจี่ยงจวินเซิ่งนี่มาเกี่ยวอะไรด้วย?

รู้เวลาของที่เธอจะหย่าอย่างละเอียด คิดว่าอวี๋หลินโจวน่าจะเป็นคนบอก

แน่นอนว่าลู่เจี้ยนเฉินที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านก็ไม่พลาดเช่นกัน ส่งมาไม่ต่ำกว่าสิบข้อความ และบอกว่าจะจัดปาร์ตี้คนโสดแบบครึกครื้นสุดเหวี่ยงให้เธออีก

เซ่าเยว่รู้สึกอยากกุมขมับ พูดปฏิเสธออกไปทันที

และกู้อี้ชวนก็ส่งข้อความมาหาเธอเช่นกัน เซ่าเยว่ยังไม่ทันได้อ่าน เขาก็ยกเลิกข้อความไป น่าจะเกี่ยวกับเรื่องหย่า เขาน่าจะกระอักกระอ่วนกับฐานะของตนเอง เมื่อส่งมาแล้วจึงยกเลิกข้อความไป

เซ่าเยว่ก็ไม่ได้ถามซักไซ้เขา

หลังเรื่องยุ่ง ๆ นี้จบลง เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานอีกต่อไป คำว่า ‘หย่าร้าง’ ก็กลับมาเด่นชัดอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ทุกคนต่างแสดงความยินดี แต่คนที่ต้องรับมือกับเรื่องการหย่าจริง ๆ ก็มีแค่เซ่าเยว่เพียงคนเดียว คนอื่น ๆ ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกที่ซับซ้อนวุ่นวายนี้ได้เลย

หลังจากที่เซ่าเยว่อาบน้ำเสร็จแล้วก็มานอนบนเตียง เพราะนอนไม่หลับ เธอจึงเปิดโทรทัศน์ในห้องนอน ฉวยสุ่มภาพยนตร์เรื่องหนึ่งมาดู

“ชอว์แชงค์ มิตรภาพ ความหวัง ความศรัทธา”

เธอเคยดูเรื่องกับเจียงเฉินหานครั้งหนึ่ง

……

วันรุ่งขึ้น วันจันทร์

เจียงเฉินหานไปทำงานตามปกติ ป้าหลี่ขอลาหยุดไปหนึ่งวัน จึงไม่มีคนทำข้าวเช้าให้กิน เมื่อก่อนเซ่าเยว่จะทำข้าวเช้าให้เขาเป็นประจำไม่เคยขาด แต่ในวันนี้ที่เป็นวันสำคัญ กลับไม่มีข้าวเช้ากิน คิดยังไงก็รู้สึกว่ามันช่างย้อนแย้ง

แต่เจียงเฉินหานไม่เคยขาดการทานมื้อเช้าเลย เขาปั้นสีหน้าเย็นชาไปบริษัท

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ประชุม ฟังรายงานจากผู้บริหารระดับสูง เซ็นเอกสารที่กองพะเนินตามปกติ หลังจากที่ผ่านช่วงเที่ยงไปแล้ว เจียงเฉินหานสามารถกลับบ้านได้แล้ว แต่เขายังไม่กลับ

สวี่หลินรู้สึกว่าผิดปกติ “ประธานเจียง จะอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอครับ?”