บทที่ 200

เจียงเฉินหานวางสายโทรศัพท์ ไม่รั้งรอ ลุกขึ้นเดินออกจากออฟฟิศประธานทันที

สวี่หลิน เห็นสีหน้าของเขาที่ดูเคร่งเครียดจนน่ากลัว

เขาอยากจะเข้าไปถามว่าเป็นอะไร แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหาเรื่องใส่ตัว เพื่อนร่วมงานในแผนกเลขาก็ต่างพากันนิ่งเงียบด้วยความหวาดกลัว

“ผู้ช่วยสวี่ ประธานเจียงเป็นอะไรไปเหรอครับ?” หัวหน้าเลขาถาม

สวี่หลิน “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ลองเข้าไปถามดูดีไหมครับ?”

สวี่หลินนึกถึงสัญญาณเตือนจากเจียงเฉินหานเมื่อครู่นี้ “อย่าเลยดีกว่าครับ ประธานเจียงคงมีธุระส่วนตัว”

สีหน้าของเจียงเฉินหานดูย่ำแย่ขนาดนี้ สงสัยว่าเซ่าเยว่คงจะไปก่อเรื่องอะไรอีก วันก่อนท่านประธานเพิ่งไปฮ่องกงมา แม้ว่าท่านประธานจะไม่ได้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สวี่หลินมั่นใจว่าต้องเกี่ยวกับแแน่ ๆ

สวี่หลินดูถูกเซ่าเยว่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเธอ ถ้าประธานเจียงไม่พูด เขาไม่ก็จะไม่ถามซักไซ้

สวี่หลินรังเกียจพวกไม่มีสมอง เขาเกลียดเซ่าเยว่ หวังว่าเซี่ยอวิ๋นซูจะมาแทนที่ของเธอโดยเร็ว แต่ถึงขั้นที่ประธานเจียงซื้อบ้านให้แล้ว ก็คงจะอีกไม่นานแล้ว

สิ่งที่สวี่หลินไม่รู้ก็คือ เจียงเฉินหานออกจากบริษัทไปด้วยสีหน้าที่ขึงขัง แต่เมื่อเขามาถึงลานจอดรถ สีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ ดูไม่ออกว่ากำลังดีใจหรือโกรธอยู่

เจียงเฉินหานเดินไปตามพิกัดที่เซ่าเยว่บอก เขาเห็นรถแลนด์โรเวอร์ของเธอได้จากระยะไกล

เขาเพิ่งสังเกตว่าเซ่าเยว่มีรถใหม่เมื่อวานนี้ เขาไม่เคยมองรถราคาถูกแบบนี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เซ่าเยว่สังเกตเห็นเขาแล้ว ลดกระจกรถลง กวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นจึงขับรถไปจอดหน้าเขา

“ขึ้นรถ”

น้ำเสียงของเซ่าเยว่ยังคงเย็นชาเหมือนในโทรศัพท์

เจียงเฉินหาน ยื่นมือไปดึงประตูเบาะหลังตามสัญชาตญาณ แต่ก็เปิดไม่ออก เขาเลยมองหน้าเซ่าเยว่อย่างไม่สบอารมณ์ “จะทำอะไร?”

“มานั่งข้างคนขับ ฉันไม่ใช่คนขับรถของนาย มานั่งรถฉันยังต้องเป็นเจ้านายอีกหรือไง” สีหน้าของเซ่าเยว่ไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่า