บทที่ 202

เจียงเฉินหานดึงสติกลับมาจากความทรงจำ

หากเซ่าเยว่ไม่พูดถึง เขาก็เกือบจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นไปแล้ว ยิ่งไม่ย้อนกลับไปนึกถึงด้วย

วันนั้นเขาค่อนข้างจะอารมณ์ไม่ดี มูลเหตุจริง ๆ มันมาจากเรื่องอะไรนั้น เขาก็นึกไม่ออกแล้ว ถึงอย่างไรตอนที่เขาอารมณ์ดีก็มีอยู่ไม่มาก สำหรับเขาแล้ว มันเลยค่อนข้างจะเป็นวันปกติอีกวัน

ด้วยเหตุนี้ เขาเลยออกไปขับเรือสำราญเล่นในทะเล ตอนแรกเขากำลังรับลมทะเลอยู่ ทว่าทันใดนั้นกลับเห็นความเคลื่อนไหวในน้ำ ถ้าเขาจำไม่ผิด เซ่าเยว่ใส่เสื้อผ้าสีข้าว กำลังพยายามดิ้นรนอยู่ในท้องทะเล เห็นได้ว่าเธออยากมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า เพราะว่าไม่มีเรี่ยวแรง เลยหมดหวังเป็นอย่างยิ่ง

เจียงเฉินหานกระโดดลงทะเลไปช่วยชีวิตคนโดยไม่ต้องคิด หลังช่วยคนขึ้นมาจากทะเลได้ เธอก็สลบไสลไปแล้ว เจียงเฉินหานรีบทำซีพีอาร์ทันที เมื่อหญิงสาวลืมตา เขาก็ได้เห็นดวงตาเย็นชาคู่หนึ่ง สายตาของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่าไม่นานนักก็ละลายไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นเจียงเฉินหานรู้สึกว่า เขาเก็บพระจันทร์ดวงหนึ่งมาได้

ดวงจันทร์พาลมเย็นสบายพัดเข้ามาจนพัดพาสภาพจิตใจที่ไม่เป็นสุขของเขาจากไป

จากนั้นก็พาเจ้าตัวไปส่งที่โรงพยาบาล

อย่างไรก็ช่วยชีวิตคนได้แล้ว วันนั้นเจียงเฉินหานอารมณ์ดีไม่เลวอย่างหาได้ยาก

“ถ้าไม่ช่วยแล้วจะเป็นยังไงได้ ฉันไม่ใช่คนไม่ดีขนาดนั้นที่เห็นคนตายอยู่ตรงหน้าแล้วจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน”

เจียงเฉินหานเหน็บแนม “เธอคงไม่ได้หลงรักฉันเพราะเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?”

เซ่าเยว่รู้ดีว่าเจียงเฉินหานดูแคลนความรู้สึกของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่ ฉันตกหลุมรักนายตั้งแต่แรกเห็น”

เจียงเฉินหาน “...”

“เมื่อก่อนฉันเคยบอกนายแล้ว นี่นายลืมหมดแล้ว?” เซ่าเยว่รู้สึกน่าขันเหลือเกิน เจียงเฉินหานไม่เคยเก็บคำพูดใด ๆ ของเธอไปใส่ใจเลยสักนิด

ทว่าในเมื่อพูดถึงเรื่องราวในอดีตแล้ว และเจียงเฉินหานเองก็ไม่ได้ทำตัวเมินเฉยอย่างหาได้ยาก เซ่าเยว่เลยถามต่อ “นายพาฉันไปส่งที่โรงพยาบาลแล้ว ทำไมไม่จากไปเลย ยังจะรอฉันฟื้นอยู่อีก”

เจียงเฉินหานเผยสีหน้าสะอิดสะเอียน “เพราะเธอจับมือฉันไว้ไม่ยอมปล่อย แกะก็ไม่ออก”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง” เซ่าเยว่เข้าใจแจ่มแจ้ง จากนั้นก็มองเขาเล็กน้อย

แม้ว่าชายหนุ่มจะนึกถึงอดีต ทว่ากลับมีท่าทางราวกับหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเอง เซ่าเยว่เองก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร “เป็นฉันที่คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียวสินะ”

เจียงเฉินหานเม้มปากแน่น

“ขอบคุณที่บอกกับฉันตรง ๆ นะ ทำให้ฉันเห็นความเป็นจริงได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่ว่าเรื่องที่นายช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะจำมันเอาไว้”

ขณะที่เจียงเฉินหานกำลังจะบอกว่าเขาไม่ได้สนใจ

เซ่าเยว่ก็พูดแทนเขาขึ้นมาแล้วว่า “ฉันรู้ว่านายไม่สนใจ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือดเย็นแบบนาย ฉันสนใจของฉันเองคนเดียวก็พอแล้ว”

ทันใดนั้นหัวใจของเจียงเฉินหานพลันเริ่มบีบรัด ราวกับว่าถูกอะไรบางอย่างฉุดรั้งเอาไว้ ถึงขั้นที่หายใจไม่ออกเล็กน้อย รู้สึกเหมือนว่าตนเองพลาดของสำคัญอะไรบางอย่างไป

แต่เมื่อคิดว่าการที่เขามีท่าทางเช่นนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ถึงอย่างไรก็ใกล้จะหย่ากันแล้ว เพื่อน ๆ ของเขาที่หย่าแล้วพวกนั้นก็ไม่มีคนไหนที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อย่างเขาในตอนนี้