บทที่ 203

เธอยืนอยู่นอกรถ พลางมองเขาอย่างเย็นชา

เขาจำได้ว่าในดวงตาของเซ่าเยว่มีน้ำตาคลอ เหมือนจะร่วงลงมาแต่ก็ไม่ร่วง หลังจากรถไป หยาดน้ำตาก็ยังคงเคล้าคลออยู่ในเบ้า นิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ไหลลงมา... ที่แท้เธอก็เป็นคนดื้อรั้นขนาดนั้น

จากนั้นเซ่าเยว่ก็ไปขวางรถแท็กซี่ที่จะกลับสนามบินไว้คันหนึ่ง ชั่ววินาทีที่หมุนตัวไปนั้น น่าจะมีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเธอลงไป สุดท้ายก็ตกลงสู่พื้น

เจียงเฉินหานไม่รู้ว่าทำไมถึงนึกถึงเหตุการณ์ฉากนี้ขึ้นมา

เขาโพล่งถามขึ้นมาว่า “เซ่าเยว่ เธอเคยร้องไห้เพราะฉันไหม?”

เขานึกไปถึงท่าทางของป้าหลี่ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะทำใจจากเธอไม่ได้

เซ่าเยว่ไม่รู้ว่าอยู่ ๆ เขาจะโพล่งถามคำถามนี้

แน่นอนว่าเธอเคยร้อง ร้องไห้มาหลายครั้งแล้ว ทว่าเมื่อคำพูดเคลื่นมาถึงริมฝีปาก เธอกลับยิ้มเย็นชาให้เจียงเฉินหาน “ไม่เคย”

ในใจของเจียงเฉินหานพลันมีสะเก็ดไฟปะทุขึ้นมา เขาอยากกดมันลงไปอย่างตอนปกติ ทว่ามันกลับล้มเหลว เขาโกรธจัด พลางจ้องมองเซ่าเยว่ไม่วางตา “เธอรักฉันไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงไม่เคยร้องไห้เพราะฉัน! มาทำเรื่องหย่าก็ไม่เห็นว่าเธอจะตาแดงอะไร เธอเรียกนี่ว่ารัก?”

คนที่มาหย่านั้นไม่ได้มีเพียงพวกเขาคู่เดียว มีผู้หญิงหลายคนเลยที่ดวงตาแดงก่ำ ร้องไห้อยู่ตลอดระหว่างที่รอ

จะมีใครเหมือนเซ่าเยว่ที่รีบร้อนทนไม่ไหวแบบนี้!

เซ่าเยว่เองก็โมโหขึ้นมาบ้าง “ทำไมฉันจะต้องร้องไห้เพราะนายด้วย! จะให้นายคิดว่าฉันไปจากนายไม่ได้หรือไง? หรือจะบอกว่านายอยากเห็นรักหลงรักหัวปักหัวปำจนต่ำต้อยด้อยค่าตัวเอง แบบนี้นายจะได้สบายใจ จะได้ฟินใช่ไหม?”

ดวงตาของเซ่าเยว่แดงก่ำ “เจียงเฉินหาน นายคิดเอาแล้วกันว่าตลอดสามปีมานี้นายปฏิบัติกับฉันยังไงบ้าง แล้วพอเซี่ยอวิ๋นซูกลับมานายปฏิบัติกับเธอยังไงบ้าง! ฉันไม่เคยชี้หน้าด่านายว่านายมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยหลายใจ เป็นผู้ชายที่ไม่รู้จักปกป้องผู้หญิงของตัวเอง นายควรขอบคุณที่ฉันให้เกียรตินายด้วยซ้ำ! ตอนนี้นายยังจะมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอว่าทำไมฉันไม่เคยร้องไห้เพราะนาย? นายอยากเห็นฉันต้องสูญเสียตัวตนทั้งหมดไปเพื่อนาย ทำไมฉันจะต้องสำเร็จความใคร่ให้กับความคิดดำมืดต่ำช้าขนาดนี้ของนายด้วย!”

เจียงเฉินหานยิ้มเย็น “รวม ๆ แล้วก็คือเธอยังเจ็บใจที่ฉันไม่รักเธอ ในเมื่อไม่ยินยอมขนาดนี้ แล้วทำไมจะต้องหย่ากับฉันด้วย ถ้าไม่หย่าเธอก็จะได้เป็นเมียของฉันไปตลอด ติดอยู่กับชั้นไปชั่วชีวิต แบบนี้ไม่ถูกใจเธอหรือไง?”

เซ่าเยว่กัดฟัน “ฉันเป็นคนโง่หรือไง? ฉันต่ำต้อยด้อยค่ามาตั้งแต่เกิดเลยหรือไง? ทำไมฉันจะต้องเสียเวลาชีวิตอันแสนมีค่าไปเพื่อนายด้วย? สิ้นเปลืองไปกับผู้ชายที่ไม่ได้รักฉัน สิ้นเปลืองไปกับชีวิตคู่ที่ฉันมองไม่เห็นความหวังเลยสักนิดเดียว! ฉันสูญสิ้นเวลาไปสามปีแล้ว ตอนนี้ฉันอยากใช้ชีวิตที่ไม่มีนาย ฉันอยากใช้ชีวิตของตัวเอง ได้ยินชัดเจนไหม?”