บทที่ 204

เจ้าหน้าที่เพิ่งจะคิดว่าพวกเขาสองคนไม่มีความรู้สึกให้กันแม้แต่นิดไปอยู่หยก ๆ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมากลับมีปากเสียงกันอย่างรุนแรง บรรยากาศของพวกเขาแผ่รัศมีกดดันคนอื่น คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังจึงถอยห่างไปตามสัญชาตญาณ

เธอรีบเร่งความเร็วในการจัดทำเอกสารทันที ด้วยกลัวว่าหากช้าไปอีกสักหนึ่งนาที สามีภรรยาคู่นี้จะลงไม้ลงมือกันขึ้นมา

ทว่าชั่ววินาทีที่ส่งใบหย่าไปให้นั้น พวกเขาก็ไม่ใช่สามีภรรยากันอีก ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ ตามกฎหมายอีกแล้ว

เจ้าพนักงานคิดอยากจะรีบส่งคู่รักคู่แค้นนี้ออกไปเร็ว ๆ จึงตะโกนว่า “ท่านต่อไป”

ผลก็คือทั้งคู่ไม่ยอมหลีกทางให้ง่าย ๆ ในใจของเจ้าพนักงานเกิดความกังวลขึ้นมาทันที คงไม่ทะเลาะกับอีกยกหรอกมั้ง หรือจะลงไม้ลงมือกันขึ้นมา?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ร่างกายพลันแข็งทื่อไปทั้งร่าง เธอเคยพบเจอคู่สามีภรรยาหย่าร้างกันมากมาย ถึงขั้นมีกรณีตัวสุดโต่งด้วยซ้ำ อย่างตอนที่กำลังดำเนินขั้นตอนการหย่านั้นก็มีเดรัจฉานตบตีภรรยาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทว่าดูจากบรรยากาศของทั้งสองคนนี้แล้ว ไม่ค่อยเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ต้องเป็นคนที่มีฐานะทางสังคมสูงส่งแน่นอน ถ้าจะละทิ้งไปก็ต้องเผชิญกับความสูญเสียมหาศาล ต้องไม่ทำอะไรสุดโต่งแน่

ทว่าคนมีเงินที่เป็นโรคจิตนั้นมีมากกว่า เพื่อเป็นการกันไว้ก่อน เจ้าพนักงานจึงรวบรวมสมาธิไว้เต็มที่ หากทั้งสองคนนี้ทำอะไรขึ้นมา เธอจะตอบสนองเป็นคนแรกในทันที

สุดท้ายเธอก็คิดมากเกินไป พวกเขาไม่ได้ลงไม้ลงมือกัน ยิ่งไม่มีปากเสียงกันด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มคว้าใบหย่าไปเล่มหนึ่ง ความเดือดดาลในดวงตาเหือดหายไป เปลี่ยนไปใจเย็น เปลี่ยนไปเย็นชา จากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองหญิงสาวเล็กน้อย ความเย็นเยียบบนดวงหน้าของเจ้าตัวก็หายไปหลายส่วน

เซ่าเยว่หยิบใบหย่าส่วนของเธอเล่มนั้น เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเจียงเฉินหาน เธอก็หันหน้าไปมอง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเอาการ ต่อให้มีคำว่า ‘ผู้ชายเฮงซวย’ เขียนไว้ ก็จะมีคนมากมายที่ยินยอมมอบกายให้อย่างไม่หวั่นเกรง ทว่าเซ่าเยว่กลับไม่สะทกสะท้าน

ในที่สุดก็จัดการทำใบหย่าที่รอคอยมาเนิ่นนานได้สำเร็จ เซ่าเยว่รู้สึกว่าน่าจะพูดอะไรสักหน่อย แต่เธอรู้สึกว่าตนเองไม่มีอะไรจะพูดแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เพิ่งทะเลาะกันไปหยก ๆ เมื่อครู่นี้ เธอจึงไม่มีความคิดจะพูดอะไรกับเจียงเฉินหานแล้ว

กระทั่งเธอจะเดินจากไป ก็ไม่มีคำพูดทักทายอะไร

เซ่าเยว่ลุกขึ้นยืน หลีกทางให้กับคนด้านหลัง

เธอเพิ่งจะหมุนตัว เจียงเฉินหานก็ตามมาแล้ว เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็มาขวางทางเธอไว้

เซ่าเยว่ขมวดคิ้ว สีหน้าของเจียงเฉินหานค่อนข้างปกติ เธอเลยไม่ได้กลอกตาใส่ สายตาจับจ้องดวงตาที่เรียวยาวและล้ำลึกของเขา พลางเอ่ยถามอย่างสงบเงียบ “นายยังอยากจะทะเลาะกับฉันอีกเหรอ?”

เจียงเฉินหานบีบใบหย่าไว้ สัมผัสมันด้วยปลายนิ้ว ทว่าในดวงตากลับมีเพียงเซ่าเยว่ เขากระตุกปาก แล้วเรียกออกมาว่า “ที่รัก” เป็นครั้งแรกในประวัติการณ์

เซ่าเยว่หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง เธอมองเขาด้วยความตกตะลึง

เจียงเฉินหานชอบใจความประหลายใจในดวงตาของเซ่าเยว่ เขากระตุกยิ้มมุมปาก ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกเธอ”

ได้ใบหย่าไปแล้ว เจียงเฉินหานยังจะมาถากถางสร้างความอับอายอีก เซ่าเยว่ละรังเกียจเหลือทน “งั้นเหรอ ฉันไม่ได้สนใจเลยสักนิด”

“งั้นเธอสนใจอะไร?” เจียงเฉินหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงมีจังหวะจะโคน ทั้งยังเย่อหยิ่ง ราวกับว่าถ้าเธอพูดออกไปว่าชอบอะไร เขาจะให้เธออย่างนั้น ทำเหมือนกับตัวเองเป็นฝ่ายให้ทานอย่างไรอย่างนั้น