บทที่ 205

เซ่าเยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

เจียงเฉินหานเดินเข้ามาด้วยท่าทีแข็งกร้าว คว้าข้อมือของเธอไว้ พลางตะโกนดังลั่นด้วยใบหน้าบึ้งตึง “เซ่าเยว่ ฉันแม่งเป็นของเล่นของเธอหรือไงวะ เธอรักฉันก็เลยแต่งกับฉัน พอไม่รักฉันก็เตะฉันทิ้ง ใครมันให้สิทธิ์แบบนี้กับเธอ เธอถึงได้กล้าทำกับฉันแบบนี้!”

เกิดเสียง “วิ้ง” ในหัวของเซ่าเยว่ เธอถูกเขาทำให้ตกใจจนไม่ทันได้สติว่าเขาพูดอะไรกันแน่

เจียงเฉินหานแทบจะเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาจ้องเธอด้วยสายตาที่ไม่ต่างอะไรจากคมมีดน้ำแข็ง “ฉันกำลังถามเธออยู่นะเซ่าเยว่! ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้! เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่!”

หลังจากเซ่าเยว่หัวสมองขาวโพลน ก็เดือดดาลขึ้นมาแล้วเช่นกัน แต่เธอไม่ได้บันดาลโทสะออกไป เธอมองดวงตาของเจียงเฉินหาน ด้วยอยากจะค้นหาความเสียใจหรือร่องรอยของความเสียใจในดวงตาของเขา ทว่าไม่มีเลยสักนิด

ในเมื่อไม่มี แล้วเจียงเฉินหานมาถามซักไซ้เอาความแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

เซ่าเยว่ไม่เข้าใจเจียงเฉินหานเลยสักนิด เธอเอ่ยถาม “เจียงเฉินหาน นายรักฉันไหม?”

เจียงเฉินหานพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด “ไม่รัก!”

เซ่าเยว่หัวเราะ “ในเมื่อนายไม่รักฉัน งั้นตอนนี้นายจะมาทะเลาะอะไรกับฉัน?”

เจียงเฉินหานหน้าเขียวคล้ำสุดขีด “เซ่าเยว่ เธอตอบฉันก่อน...”

“ฉันถามนาย ในเมื่อนายไม่รักฉัน แล้วจะทะเลาะอะไรกับฉัน?” สายตาของเซ่าเยว่คมกริบ “เจียงเฉินหาน นายไม่ลองถามตัวเองดูล่ะ ว่านายต้องการอะไร? ถ้านายรักฉัน ที่ผ่านมาตลอดสามปีนายคงไม่ทำกับฉันแบบนั้น ในเมื่อไม่เคยรักฉันเลย งั้นสำหรับนายแล้วการแต่งงานก็เป็นอะไรที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ไม่ใช่เหรอ? งั้นในเมื่อฉันหย่ากับนายแล้ว นายสูญเสียอะไรล่ะ? มันไม่สมใจนายหรือไง! เพราะงั้นนะนายจะมาทะเลาะอะไรกับฉัน!”

เจียงเฉินหานโกรธจนหน้าขาวซีด

คำถามบีบคั้นของเซ่าเยว่ ทำให้เขาตอบอะไรไม่ออก เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าความเดือดดาลที่ไร้สาเหตุนี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร รู้แค่ว่าหอบหายใจไม่หยุด

เซ่าเยว่ “เจียงเฉินหาน ปล่อยมือ!”

เจียงเฉินหานคิดถึงสาเหตุที่เป็นแบบนี้ ไม่ออก แต่เขารับท่าทางที่อยากจะไปจากเขาแทบแย่ของเซ่าเยว่ไม่ได้ เขาตะโกนออกไปแบบไม่ต้องคิดว่า “เซ่าเยว่ เธอรักฉันไม่ใช่หรือไง ทำไมเธอไม่รักฉันไปชั่วชีวิตล่ะ! คนที่อยากแต่งงานกับฉันมันคือเธอ ตัดสินใจว่าจะหย่ากับฉันก็คือเธอ ฉันขอถามเธอนะ เธอเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ หา?”