บทที่ 206

เจียงเฉินหานอยากซัดซางจื้อเหนียนให้แรง ๆ สักยกมานานแล้ว ทว่าเขาไม่มีโอกาสเลย แล้วก็ไม่อาจไปต่อยคนอื่นโดยไม่มีสาเหตุไม่ได้

อยู่ ๆ ซางจื้อเหนียนก็เข้ามายุ่งเรื่องของเขากับเซ่าเยว่ แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปแน่

เจียงเฉินหานแววตาดำทะมึน เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเย็นชา หนึ่งหมัดซัดเข้าไปที่ท้องของซางจื้อเหนียน จากนั้นก็ซักเข้าไปที่สักกรามอีกหมัด

ซางจื้อเหนียนไม่คิดว่าเจียงเฉินหานจะพุ่งเข้ามา ช่วงท้องถูกกระแทก เจียงเฉินหานออกแรงเต็มที่ หมัดที่ซัดเข้ามาจึงรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง กล้ามเนื้อได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรงจึงหดตัวเกร็งเพราะความเจ็บปวด ทรมานมาก

ทว่าซางจื้อเหนียนไม่ขมวดคิ้วเลยสักนิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ สายตาก็เย็นชาสุดจะบรรยาย เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาหลบเลี่ยงหมัดของเจียงเฉินหานที่ซัดเข้ามาที่สันกรามได้ จากนั้นก็ค่อยซัดอีกหมัดเข้าไปที่ท้องของเจียงเฉินหาน

หมัดนี้เขาออกแรงไม่น้อย เจียงเฉินหานเองก็เจ็บปวดแน่

สองพี่น้องอายุและรูปร่างร่างกายพอ ๆ กัน แรงกล้ามเนื้อเองก็เตรียมพร้อมปล่อยออกมาตลอดเวลา หากลงมือจริงขึ้นมา ไม่ว่าใครก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันแน่

ทว่าหมัดโต้กลับกันไปมานี้ แฝงไปด้วยความโหดร้ายที่แสนจะรวดเร็วและดุดัน น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง สายตาของพวกเขาเองก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ราวกับอยากจะกัดอีกฝ่ายให้ตาย ดังนั้นความรู้สึกกดดันที่ห้อมล้อมอยู่รอบ ๆ จึงรุนแรงอย่างยิ่งยวด ทำเอาคนอื่นแทรกเข้าไปไม่ได้

เซ่าเยว่ได้ยินเสียงหมัดแล้วก็ตื่นตกใจขึ้นมา

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือก้าวถอยหลังไปหลายก้าว เธอรู้สึกว่าถ้าหมัดของพวกเขาทั้งสองคนซัดลงมาที่ศีรษะเธอสักหมัด สมองของเธอต้องได้รับความกระเทือนแน่นอน

แต่พวกเขากลับรับมันไว้ได้!

เจียงเฉินหานนั้นมีไฟโทสะสุมอยู่นานแล้ว เลยส่งหมดใส่อีกฝ่ายโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ส่วนซางจื้อเหนียนนั้นก็เหมือนจะอยากเข้าตะลุมบอนอยู่แล้ว เลยออกหมัดที่ทั้งเร็วทั้งรุนแรง

ทั้งคู่ต่างสนใจแค่การซัดหมัดใส่กันเท่านั้น ไม่มีคำด่าทอใด ๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าหมดคำจะพูดจากับอีกฝ่ายไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงแค่ความเกลียดชังที่รอวันระบายออกเท่านั้น

ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้จึงรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง เหมือนกับอยู่ในระหว่างการต่อสู้ของตัวผู้ในโลกของสัตว์ ระหว่างคนทั้งคู่ราวกับมีความเกลียดชังมหาศาล ถ้าไม่นายตายฉันก็ตาย โหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง!

เซ่าเยว่ค่อย ๆ ได้สติ เธอสั่นเทิ้มไปทั้งกาย ไม่รู้ว่ากลัวหรือโกรธหรือตกใจกันแน่

ซางจื้อเหนียนเหลือบไปเห็นท่าทางของเซ่าเยว่ที่มีแต่ความหวาดกลัวเต็มไปหน้า เขาคว้าตัวเจียงเฉินหานไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ดันเจ้าตัวไปยังกำแพงด้านหลังรถอย่างแรง จนร่างกระแทกเข้ากับกำแพงเสียงดังลั่น

เจียงเฉินหานเองก็เห็นท่าทางของเซ่าเยว่ที่ใบหน้าขาวซีด คราวนี้เขาไม่ได้ตอบโต้ เมื่อซางจื้อเหนียนคว้าคอเสื้อของเขาไว้ เขาก็คว้าเข้าที่ข้อมือของหมอนั่นเอาไวแน่น