บทที่ 216

ถ้ามองข้ามความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจียงเฉินหานไปละก็ คนอย่างกู้อี้ชวนก็ดูน่าสนุกมาก

ส่วนดอกไม้นี้...

เซ่าเยว่ครุ่นคิด “ให้ฉันแล้วกัน”

กู้อี้ชวนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“มีอะไรหรือ?”

“ฉันนึกว่าเธอจะไม่เอาซะอีก”

เซ่าเยว่ “ปกติฉันคงไม่เอาหรอกนะ”

กู้อี้ชวนเป็นคนฉลาดหลักแหลม เข้าใจเซ่าเยว่อย่างแจ่มแจ้งในพริบตาว่ากำลังยั่วยุ “ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าอดีตสามีเธอรู้ว่าเธอรับดอกไม้ของฉัน เขาจะพอใจได้ยังไง? จงใจทำให้เขาโมโหสินะ”

ถึงแม้กู้อี้ชวนจะทำหน้าเหมือนสงสารเพื่อนสนิท แต่ก็ยื่นดอกกุหลาบไปให้แล้ว

เซ่าเยว่รับช่อดอกไม้มาแล้วมองดอกไม้ก่อน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองกู้อี้ชวน นัยน์ตาเย็นชาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ “แล้วนายจะบอกเจียงเฉินหานไหม”

“บอกสิ ทำไมจะไม่บอกล่ะ เธอก็รู้ว่าฉันชอบเรื่องสนุกของเจียงเฉินหานเป็นพิเศษ”

กู้อี้ชวนไม่สนใจความเป็นความตายของเพื่อนสนิทเลย ตอนนี้ในสายตาของเขามีเพียงเซ่าเยว่เท่านั้น

เซ่าเยว่ที่หย่าแล้วดูสดใสมีชีวิตชีวาราวกับเกิดใหม่ นี่ก็คือลักษณะที่กู้อี้ชวนชื่นชอบ

“งั้นดอกไม้นี้ ฉันรับไว้ถูกแล้ว” เซ่าเยว่กล่าวขอบคุณ “ฉันจะไปแล้วนะ”

กู้อี้ชวนอยากให้เซ่าเยว่พาเขาไปด้วยมาก ๆ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยคำพูดนี้ได้

เขาหลีกทางให้หนึ่งก้าว ในมุมที่เซ่าเยว่มองไม่เห็น สายตาที่ลุ่มลึกของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ

เขาเห็นตอนที่เซ่าเยว่จากไป แล้วหันหน้ากลับมามองที่ทำการกิจการพลเรือนแวบหนึ่ง

สายตาของกู้อี้ชวนเคร่งขรึมลงในพริบตา เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ?

คิดถึงเจียงเฉินหานเหรอ?

กู้อี้ชวนไม่รู้ว่าเซ่าเยว่คิดอย่างไร แต่ครั้งหน้าที่เซ่าเยว่มาที่นี่อีกครั้ง เธอจะต้องมารับทะเบียนสมรสพร้อมกับเขาอย่างแน่นอน

กู้อี้ชวนชอบความเป็นอิสระตั้งแต่เด็ก ท่าทีอยู่ด้วยกันกับคนอื่นก็เป็นมิตรเช่นกัน แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เจอของที่เขาต้องการอย่างแท้จริง พูดตามตรง คนกับเรื่องที่เขาใส่ใจมีน้อยเกินไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องการใครสักคนถึงขนาดนี้

ดังนั้นนี่จึงพิเศษมาก

เซ่าเยว่เก็บสายตากลับมา แล้วเหยียบคันเร่งออกไปโดยไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ

ชีวิตนี้ เธอคงไม่มาที่ทำการกิจการพลเรือนอีกแล้ว

เซ่าเยว่ไม่แน่ใจว่าวันหน้าจะมีความรักอีกหรือไม่ แต่ต่อให้มีความรัก เธอก็คงไม่ทุ่มเททั้งหัวใจอีกแล้ว