บทที่ 217

สายตาของเจียงเฉินหานเคร่งขรึมเย็นชาขึ้นมา เขามองน้ำชาในถ้วยชา รู้สึกเยาะหยันถึงที่สุดเท่านั้น

เขาเคยบอกเซ่าเยว่ว่าถ้าความสัมพันธ์ไม่ดีก็อย่าให้คุณปู่รู้ เซ่าเยว่เชื่อฟังเขาทุกอย่าง แสดงความรักต่อหน้าคุณปู่ และเธอก็หาโอกาสเข้าใกล้เขา ดังนั้นคุณปู่เลยไม่สังเกตเห็นปัญหามาโดยตลอด

ส่วนเซ่าเยว่ไปรับคุณปู่ที่สนามบิน แน่นอนว่าไปฟ้องเพราะเรื่องของเซ่าสวิน

เซ่าเยว่เป็นคนปกป้องครอบครัวมาก

แต่สุดท้าย เซ่าเยว่ก็ยังไม่ได้ฟ้องอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

คุณปู่ไม่รู้อะไรเลยจนท้ายที่สุด

ถึงขนาดยังให้เขาไปอธิบายเรื่องหย่าให้คุณปู่ฟังอีกด้วย

ในเมื่อเซ่าเยว่รีบร้อนที่ขีดเส้นแบ่งกับเขาไม่ไหวแล้ว ทำไมเธอไม่ไปพูดตรง ๆ เลยล่ะ?

เมื่อพิจารณาถึงต้นตอแล้ว เซ่าเยว่ยังไม่คิดจะตัดขาดกับเขาอย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าเย็นเยียบของเจียงเฉินหานยิ้มหยันขึ้นมา เสียงฟังไม่ออกถึงเงื่อนงำใด ๆ “คุณอาจ้าว คุณบอกคุณปู่ว่าผมจะพาเซ่าเยว่ไปครับ”

หลังจากนั้นก็วางสาย

เจียงเฉินหานโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

เขานึกถึงซางจื้อเหนียนอีกครั้ง อันที่จริงจนถึงตอนนี้เขาก็ยังประหลาดใจว่าเขาจะชอบเซ่าเยว่เนี่ยนะ

ซางจื้อเหนียนอยากจะแย่งทุกอย่างไปจากเขา แต่มักจะแย่งของที่เขาแน่ใจว่าแย่งไปไม่ได้ ยกตัวอย่างเช่นความรักที่เซ่าเยว่มีต่อเขา

เจียงเฉินหานยิ่งคิด สีหน้าก็ยิ่งเย็นชา

ต่อให้ซางจื้อเหนียนแย่งไปไม่ได้ แต่ก็เกลียดที่ซางจื้อเหนียนกล้าจ้องตาเป็นมัน

เซ่าเยว่เป็นผู้หญิงของเขานะ!

ต่อให้คิดก็ยังกระตุกหนวดเสือของเขาอยู่ดี!

ตอนที่กู้อี้ชวนเข้ามา ก็เห็นสีหน้ามืดมนอย่างที่สุดของเจียงเฉินหาน

รวมถึงสภาพย่ำแย่จากการชกต่อยของเขา คางของเขาถึงขนาดยังมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย

เจียงเฉินหานในสายตาของกู้อี้ชวนคือคุณชายที่มีนิสัยเย็นชา ไม่เคยเห็นเขาในสภาพที่ย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน เขาเอ่ยโดยแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่า “นายไปหย่า หรือไปชกต่อยมากันแน่”

เจียงเฉินหานเชยตาขึ้นมาในพริบตา กู้อี้ชวนแต่งตัวเหมือนจะไปดูแฟชั่นโชว์ ดูโดดเด่นมาก

เขาขมวดคิ้วทันที “นายมาทำอะไร?”