บทที่ 218

เจียงเฉินหาน “นายไม่เชื่อเหรอ?”

กู้อี้ชวน “ใช่แล้ว ไม่เชื่อ แต่ฉันอยากรู้มาก ๆ ว่าเซ่าเยว่จะกลับมาหรือเปล่า นายเองก็รู้ว่าฉันคนนี้ชอบดูเรื่องคึกคักมากที่สุด”

แต่วันนั้น เขาก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความคึกคักวุ่นวายด้วย

มันเป็นตรรกะที่ง่ายมาก ๆ

ในเมื่อมีความเป็นไปได้ที่เซ่าเยว่กับเจียงเฉินหานจะกลับมาคืนดีกัน เช่นนั้นก็ต้องทำให้ความเป็นไปได้นี้ถูกกำจัดตั้งแต่ต้นลม

ยกตัวอย่างเช่นเขาเติมเชื้อไฟ ยุยงให้เซี่ยอวิ๋นซูหรือเขาหาผู้หญิงสักคนมาเล่นละครไปเลย การจะทำอย่างไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ในตอนนั้น

ดังนั้นทางที่ดีควรก่อเรื่องให้ใหญ่โตหน่อย ทำให้ทุกคนต่างรับรู้ ทำให้เจียงเฉินหานหมดสิทธิ์ที่จะแย่งเซ่าเยว่ไปโดยสิ้นเชิง กลายเป็นกระดาษหน้าหนึ่งที่เซ่าเยว่เคยพลิกเท่านั้น

กู้อี้ชวนคิดล่วงหน้าได้เลย

หลังจากผ่านวันนั้น เขากับเจียงเฉินหานคงเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ได้อีก

พูดตามตรง กู้อี้ชวนรู้สึกรังเกียจการกระทำของเจียงเฉินหานที่มีต่อเซ่าเยว่มากจริง ๆ บางครั้งก็เป็นปัญหาเรื่องนิสัยล้วน ๆ

ถ้าจะเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ได้ ก็ไม่มีอะไรให้เสียดาย

กู้อี้ชวนคิดเสร็จก็รินชาให้เจียงเฉินหานจนเต็มถ้วย แล้วรินให้ตัวเองหนึ่งถ้วย ก่อนจะยกขึ้นมาดื่ม

เจียงเฉินหานจ้องมองกู้อี้ชวนอย่างใคร่ครวญ

กู้อี้ชวนเองก็ไม่กลัวที่เจียงเฉินหานจ้องมองอย่างพิจารณา

เจียงเฉินหานถามด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “นายคิดยังไง หรือจะบอกว่านายตั้งตารอผลลัพธ์แบบไหน?”

กู้อี้ชวนยกมุมปากขึ้นมา “ฉันคาดหวังให้นายสมปรารถนาอยู่แล้วสิ”

“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่านายเข้าข้างเซ่าเยว่ล่ะ?”

กู้อี้ชวนยักไหล่ “ใครใช้ให้ฉันเคยกินอาหารที่เซ่าเยว่ทำละ”

เจียงเฉินหานยิ้มหยัน “ดังนั้น นายเลยทนดูฉันทำแบบนี้กับเธอไม่ได้สินะ?”

กู้อี้ชวนยอมรับ “ทนดูไม่ได้นิดหน่อย”

สีหน้าของเจียงเฉินหานไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย เพียงแต่เอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “กู้อี้ชวน นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน นายแค่ดูก็พอ ทางที่ดีอย่าเข้ามายุ่ง”

“นายพูดจริงจังเกินไปแล้วนะ พี่เจียง นายเคยเห็นฉันเข้าไปยุ่งเรื่องของนายกับเซ่าเยว่ตอนไหนกัน” กู้อี้ชวนยิ้มด้วยสีหน้าจนใจ

เจียงเฉินหานไม่สนใจกู้อี้ชวนอีกต่อไป

แค่คิดถึงเซ่าเยว่ เขาก็อารมณ์ไม่ดีแล้ว

เขาดื่มชา ถือใบหย่า แล้วลุกขึ้นเดินจากไป