บทที่ 219

สีหน้าของป้าหลี่ซีดมากนัก เมื่อคืนนี้เธอรู้เรื่องนี้แล้ว

ตอนนี้เมื่อได้รับการยืนยันอีกครั้ง เธอก็ยอมรับได้แล้ว

เพียงแต่ เพียงแต่ว่ารู้สึกเสียดายมากจริง ๆ...

ป้าหลี่เป็นคนรับใช้ เจียงเฉินหานเป็นสามีของเซ่าเยว่ แม้แต่เธอยังรู้สึกทำใจไม่ได้ แล้วคนที่เป็นสามีจะไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดจริง ๆ เหรอ?

แม้แต่ความอาลัยอาวรณ์นิดเดียวก็ไม่มีเลยเหรอ?

ป้าหลี่มองตามเจียงเฉินหานที่เดินไปยังห้องหนังสือ และไม่เห็นว่าเขามีท่าทีแตกต่างอะไรจากปกติเลย

ป้าหลี่รู้สึกหดหู่ใจมาก

เธอสัมผัสได้และรู้สึกได้แล้วจริง ๆ ว่าคุณเจียงเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึกมากแค่ไหนกันแน่ สามปีที่ผ่านมา คุณนายใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด การที่เธอทนมาได้ถึงสามปีนั้นไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เวลานี้เองในที่สุดป้าหลี่ก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมเซ่าเยว่ถึงต้องการหย่า

ความอาลัยอาวรณ์ในใจที่มีต่อเธอก็กลายเป็นคำอวยพรให้กับอนาคตของเซ่าเยว่

หลังจากที่เซ่าเยว่จากเจียงเฉินหานไปแล้ว เธอจะต้องมีความสุขมากขึ้นอย่างแน่นอน

ป้าหลี่อยากจะส่งข้อความอะไรสักอย่างไปหาเซ่าเยว่มาก แต่คุณนายบล็อกเธอไปนานแล้ว คำพูดที่เธออยากจะพูดจึงไม่สามารถพูดออกมาได้

ป้าหลี่ถอนหายใจ

ถ้าไม่ทะนุถนอม ก็ไม่รู้ว่าจะจากกันวันไหน

นอกจากนี้การจากลาก็มีเค้าลางมานานแล้ว คนที่ไม่เข้าใจก็ยังคงอยู่ที่เดิม คิดว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น

แต่อันที่จริงได้จากไปนานแล้ว

......

เซ่าเยว่ขับรถไปรับเฉิงเหยียนโย่วที่สนามบิน

หลังจากเจอกัน เฉิงเหยียนโย่วก็สวมกอดเธอ

เมื่อคลายอ้อมกอด เฉิงเหยียนโย่วก็มองเธอจากบนลงล่าง แล้วค่อยมองจากล่างขึ้นบน “ท่าทางของเธอดูไม่เลวเลยนี่นา ฉันยังนึกว่าเธอจะร้องไห้แล้วเสียอีก” ถึงอย่างไรเธอก็รู้ดีว่าการหย่ามันยากสำหรับเซ่าเยว่มากแค่ไหน

เมื่อวานเซ่าเยว่ขับรถวนไปมาคนเดียวตลอดทั้งบ่าย เรื่องที่ควรคิดถึงก็คิดหมดแล้ว เรื่องที่ควรร้องไห้ก็ร้องหมดแล้ว

ทุกอย่างผ่านไปแล้ว

“ฉันไม่เป็นไร”

เฉิงเหยียนโย่วกอดเซ่าเยว่อีกครั้ง “เธอได้ใบหย่ามา ฉันถึงค่อยสบายใจในที่สุด ไอ้สารเลวเจียงเฉินหานนั่นไม่ได้มาหาเรื่องเธอใช่ไหม?”

เซ่าเยว่ไม่สนใจ “ต่อให้เขามาหาเรื่องฉัน แล้วจะเปลี่ยนอะไรได้อีกล่ะ?”

เฉิงเหยียนโย่วได้ยินคำพูดนี้ก็ตาเป็นประกายแล้ว

ท่าทางของเซ่าเยว่ตอนที่กำลังจะหย่านั้นเห็นได้ชัดถึงความเจ็บปวดทรมานของเธอ ความลังเลของเธอ ถึงแม้จะตัดสินใจหย่าแล้ว แต่ก็ยังขาดแรงใจ

ตอนนี้แรงใจกลับมาเต็มเปี่ยมแล้ว