บทที่ 238

เฟิงเจียรู้สึกเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก สีหน้าดูดื้อรั้นเหมือนรู้ว่าควรจะยอมแพ้ แต่ก็รับไม่ได้จริงๆ “ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ! ทำไมซางจื้อเหนียนถึงไม่ชอบฉันเลย!”

เฟิงเยี่ยนยิ้มเล็กน้อย “อย่าจมอยู่กับความหมกมุ่นแบบนั้นเลย การชอบใครสักคนมันไม่มีเหตุผล ไม่มีที่มาที่ไป การไม่ชอบก็เหมือนกัน”

เฟิงเจียไม่ใช่คนโง่ เธอเห็นด้วยกับคำพูดของเฟิงเยี่ยน และเข้าใจว่าการที่เขาไม่ช่วยเป็นการปกป้องเธอไม่ให้ได้รับบาดเจ็บทางอ้อม

แต่การที่รักแต่ไม่สมหวังนั้นเกิดขึ้นกับเธอโดยตรง เฟิงเยี่ยนในฐานะคนนอกไม่มีทางเข้าใจความเจ็บปวดของเธอได้เลย!

การยอมรับและปล่อยวางนั้นมันยากเป็นพิเศษ! มันทำไม่ได้เลยจริงๆ!

เฟิงเจียยังไม่พูดถึงเรื่องการปล่อยวางซางจื้อเหนียน แต่กลับถามว่า “พี่ พี่ยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!”

เฟิงเจียไม่สามารถมีซางจื้อเหนียนได้ เธอสามารถยอมแพ้ได้ แต่ต้องมีเงื่อนไขหนึ่งข้อคือ ซางจื้อเหนียนไม่มองเธอ และเขาต้องไม่มองผู้หญิงคนอื่นด้วย

นี่คือสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ

ซึ่งจะแสดงให้เห็นว่าซางจื้อเหนียนไม่ได้รักใครเลย

เฟิงเจียก็เลยสามารถยอมรับได้ เพราะในเมื่อเธอไม่ได้ ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ได้เช่นกัน แถมยังมีความหวังเล็กๆ น้อยๆ เหลืออยู่ไม่ใช่หรือ?

แต่ถ้าซางจื้อเหนียนไปชอบผู้หญิงคนอื่น เฟิงเจียจะรับไม่ได้อย่างแน่นอน เธออาจจะอิจฉาจนเป็นบ้าเลยก็ได้!

เฟิงเยี่ยนมองไปที่ลิฟต์

เฟิงเจียหมกมุ่นกับซางจื้อเหนียนมาสิบปีแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เธอตัดใจได้ในทันที

ดังนั้นเขาจะไม่พูดถึงความพิเศษที่เซ่าเยว่มีต่อซางจื้อเหนียน ไม่อย่างนั้นเฟิงเจียจะไปหาเรื่องเซ่าเยว่เพราะความอิจฉา แม้เขาจะเตือน เฟิงเจียก็ไม่ได้จะอยู่ในการควบคุมของเขาตลอดเวลา

นอกจากนี้ ซางจื้อเหนียนก็ต้องไม่พอใจแน่ แต่เพราะเฟิงเจียเป็นน้องสาวของเขา เขาก็จะมีความกังวลใจ และทำให้ประธานซางลำบากใจ

เฟิงเยี่ยนไม่ต้องการให้เพื่อนต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ขัดแย้งแบบนี้ และไม่ต้องการให้เซ่าเยว่ต้องมารับเคราะห์กรรมด้วย

เฟิงเยี่ยนพูดเรียบๆ “เธอเป็นแค่เลขาที่ไม่สำคัญของประธานซาง”

เฟิงเจีย “ถ้าไม่สำคัญ ทำไมเธอถึงได้นั่งรถของซางจื้อเหนียน?”