บทที่ 239

เซ่าเยว่วางสายโทรศัพท์

เธอไม่ได้รู้สึกดีใจเหมือนเมื่อก่อนที่น้าเล็กโทรหา สีหน้าของเธอดูเฉยเมย

ใจของน้าเล็กอยู่ที่ครอบครัวใหม่ แต่ในเมื่อหลานสาวคนโตของเธอหย่าแล้ว ในฐานะผู้ใหญ่ก็ต้องโทรมาทักทายกันบ้าง

เซ่าเยว่ส่งข้อความบอกเรื่องนี้กับเซ่าสวิน แต่เขาไม่ตอบกลับ

เซ่าสวินเป็นคนที่มีความรักและเกลียดที่ชัดเจนมาก ถ้าเขาไม่ชอบใคร เขาจะไม่แสดงสีหน้าดีๆ ให้เห็นเลยเด็ดขาด

เซ่าเยว่ไม่ได้ปฏิเสธ

เพราะน้าเล็กไม่ใช่เจียงเฉินหาน ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่จะตัดขาดกันตลอดไป อีกอย่างเธอก็ยังต้องฝากน้าเล็กให้ดูแลคุณยายให้ดีด้วย ญาติที่มีสายเลือดเดียวกันไม่เหมือนกับอดีตสามีที่หย่ากันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อกันอีกเลย

......

ช่วงพักกลางวัน

เซ่าเยว่ไปที่ร้านอาหารตามที่นัดไว้

บรรยากาศดีมาก มีพนักงานออฟฟิศมากมายมาทานอาหารที่นี่ในช่วงกลางวัน

เสิ่นทิงฉือรออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างมานานแล้ว

เมื่อเซ่าเยว่เดินเข้าไป เสิ่นทิงฉือก็เงยหน้าขึ้น

ใบหน้าที่สวยงามของเธอเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม “เซ่าสวินไม่มาเหรอ?”

เซ่าเยว่นั่งลงตรงข้ามเธอ มองอาหารจานอร่อยมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ ในเมื่อคนที่นั่งตรงข้ามคือน้าเล็กของเธอ เธอจึงไม่เกรงใจเลย หยิบตะเกียบขึ้นมาพลางคีบอาหารไปพลาง แล้วพูดว่า “ถ้าเขามา น้าคงกินไม่ลงหรอกค่ะ”

เสิ่นทิงฉือ “…”

เซ่าเยว่หิวจริงๆ เธอจึงกินอย่างเอร็ดอร่อย

เธอไม่ได้เป็นฝ่ายถามก่อนว่าเสิ่นทิงฉือมีจุดประสงค์อะไรที่นัดเธอมา เธอตั้งหน้าตั้งตากินข้าวเท่านั้น

เสิ่นทิงฉือไม่คิดว่าเซ่าเยว่จะทำตัวได้นิ่งขนาดนี้

ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เธอรู้สึกประหลาดใจ

เมื่อก่อนตอนเจอกัน เซ่าเยว่แทบจะมองเธอตาไม่กะพริบเลย

ที่เซ่าเยว่พึ่งพาเธอ เป็นเพราะเธอดูคล้ายกับพี่สาวคนโตของเธอมาก

คนส่วนใหญ่ชอบให้มีคนพึ่งพา เพราะจะทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญและเป็นที่ต้องการ

เสิ่นทิงฉือชอบความรู้สึกนี้มาก การที่เซ่าเยว่ ‘เพิกเฉย’ เธออย่างกะทันหัน ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย