บทที่ 245

เซ่าเยว่กล่าวจบก็วางสายอย่างไม่ลังเล

การทำร้ายคนต้องลงลึกถึงจิตใจ ทำแค่พอให้บรรลุเป้าหมายก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรเสียเซ่าเยว่ก็คงจะทำเหมือนเจียงเฉินหานไม่มีตัวตนไม่ได้ ไม่งั้นทุกครั้งที่เจอเขา เธอจะหงุดหงิดว่าทำไมเขาถึงตามตอแยไม่เลิก ซึ่งเป็นการบั่นทอนจิตใจตัวเองเปล่า ๆ ดังนั้น สู้ยอมรับความจริงเสียยังจะดีกว่า

อีกอย่างในเมื่อมี ‘เครื่องมือ’ อย่างซางจื้อเหนียนอยู่ ต่อให้เจียงเฉินหานจะมาทำตัวน่ารังเกียจ เธอก็ไม่กลัว อีกทั้งยังสามารถทำให้เขาไม่มีทางที่จะได้รับประโยชน์อะไรจากเธอได้แม้แต่น้อย

เมื่อเจียงเฉินหานเจอทางตันบ่อยครั้งเข้า เขาก็จะเริ่มลังเลว่าจะยังทำตัวน่ารังเกียจต่อไปดีหรือไม่ แล้วในที่สุดก็จะยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวไปเอง

ดังนั้นการตัดขาดกันไปจนตาย ยังไม่สู้การที่ทำให้เขารู้สึกทรมาน

เมื่อเซ่าเยว่คิดทุกอย่างเสร็จสรรพแล้ว ก็สลัดเขาออกไปจากห้วงความคิดทันที

นั่งแท็กซี่ไปที่ผับเมื่อคืน จากนั้นก็ขับรถแลนด์โรเวอร์ไปที่บริษัท

เจียงเฉินหานยังคงนั่งอยู่ในไมบัค

ในช่วงสองวันนี้ เขาได้ทำความเข้าใจเซ่าเยว่ในมุมมองใหม่ ๆ จนสามารถเดาปฏิกิริยาของเธอได้บ้างแล้ว

ผลปรากฏว่าการคาดเดาของเขาก็ยังคงดูนุ่มนวลเกินไปอยู่ดี

เขาไม่คิดว่าเซ่าเยว่จะยั่วยุเขาโดยเอ่ยชื่อซางจื้อเหนียนออกมาตรง ๆ

ก่อนหน้านี้เซ่าเยว่เคยเอ่ยถึงชื่อเขามาครั้งสองครั้ง ถึงขั้นเคยพูดว่าจะบอกเขาเป็นคนแรกหากเธอได้ขึ้นเตียงกับซางจื้อเหนียน แต่นั่นก็เป็นเพียงคำพูดที่พลั้งปากออกมาด้วยความโมโหสุดขีด เป็นแค่การแสร้งทำเป็นเก่งเท่านั้น

แต่เมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเซ่าเยว่จงใจพูดออกมา

เธอถึงขั้นไม่กลัวผลที่ตามหากซางจื้อเหนียนรู้เรื่องนี้เข้าแม้แต่น้อย

แท้จริงแล้ว เซ่าเยว่ใช้ประโยชน์จากซางจื้อเหนียนเพียงอย่างเดียว หรือว่าเธอรู้ความในใจของเขาอยู่แล้วกันแน่?

เจียงเฉินหานคิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า

เซ่าเยว่ชอบเขาเพียงคนเดียว ต่อให้ซางจื้อเหนียนจะสารภาพรัก เธอจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน ถ้าหากสารภาพรักสำเร็จ ซางจื้อเหนียนก็คงจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เพียงเพราะเซ่าเยว่เรียกนายแบบชายมา

เมื่อเจียงเฉินหานคิดทุกอย่างเสร็จสรรพ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก

แต่ความโกรธในก้นบึ้งของหัวใจยังคงอยู่

เจียงเฉินหานโทรไปหาเซ่าเยว่อีกครั้ง เบอร์โทรศัพท์คนขับรถก็ถูกเธอบล็อกเช่นกัน

เขานิ่งจ้องโทรศัพท์อยู่ราวสามวินาที สีหน้าของเขาไม่สามารถอธิบายด้วยคำว่าน่าหดหู่ได้อีกต่อไป

เจียงเฉินหานอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แต่เขาก็อดกลั้นไว้ได้ แล้วจึงโยนคืนให้กับคนขับรถ จากนั้นมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เย็นชา พยายามระงับอารมณ์ที่ปะทุคลุ้มคลั่งภายในใจ

เซ่าเยว่หลุดจากการควบคุมของเขาแล้ว ในขณะเดียวก็ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายและไม่สบายใจไปด้วย

ทันทีที่เจียงเฉินหานตระหนักถึงความไม่สบายใจที่คืบคลานเข้ามาในส่วนลึกของจิตใจ ปฏิกิริยาแรกของเขาคือความรู้สึกดูถูกขยะแขยง เขาไม่อาจยอมให้ตนเองมีความรู้สึกเช่นนี้ต่อเซ่าเยว่ได้ เพราะจะทำให้เขาดูเหมือนคนเสียสติ

นับตั้งแต่ที่เจียงเฉินหานเจอซางจื้อเหนียนเขาก็เริ่มจะควบคุมชีวิตตนเองไม่ได้ เขาจะยอมให้เซ่าเยว่มีอิทธิพลต่อชีวิตของตนเพิ่มอีกหนึ่งคนไม่ได้