บทที่ 246

ในทันใดนั้น เซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกผูกใจเจ็บขึ้นมา เพราะจวบจนตอนนี้ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ยังคงไม่เข้าใจว่าไปทำอะไรให้เฉิง เหยียนโย่วไม่พอใจ

หากว่าสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเฉิงเหยียนโย่วได้สำเร็จ เธอย่อมสามารถเข้าถึงผู้ที่เป็นไพ่ตายใบนั้นได้ แล้วบรรดานักวิจัยที่มองคนแต่เปลือกนอกพวกนี้ จะมีใครกล้าชักสีหน้าใส่เธอได้อีก?

เซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกคับข้องใจ

แต่ไพ่ตายของเฉิงเหยียนโย่วมีความสามารถที่น่าทึ่งเกินไป เพราะความสามารถที่ห่างชั้นจนทุกคนไม่อาจเทียบได้ จึงกลับกลายเป็นการเลิกอิจฉาไปในที่สุด

ถึงแม้ความสามารถจะห่างกันมาก แต่เซี่ยอวิ๋นซูก็ยังเป็นหัวหน้าทีมวิจัยและพัฒนาของโปรเจกต์นี้อยู่ดี ดังนั้นเพื่อนร่วมงานที่ไม่ถูกชะตากับเธอ ก็ยังคงต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวต่อหน้าเธอ

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

แน่นอนว่าเซี่ยอวิ๋นซูก็ยังคงต้องหาทางทำความรู้จักผู้เชี่ยวชาญระดับเทพคนนี้ให้ได้

เมื่อเซี่ยอวิ๋นซูคิดทุกอย่างเสร็จสรรพ จึงได้รับสายจากเซี่ยหมิง

เซี่ยหมิงเล่าเรื่องเซ่าเยว่ให้เธอฟัง

เซี่ยอวิ๋นซูหัวเราะให้กับความโง่ของเซ่าเยว่ “เธอแข็งกร้าวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็แน่ล่ะ ไม่มีใครอวดเก่งได้เท่าเธออีกแล้ว”

“ตอนนี้เธอไม่มีเจียงเฉินหานแล้ว และเธอก็ไม่รักษาน้ำใจน้าเสิ่นแล้วเช่นกัน แบบนี้จะสามารถหวังพึ่งใครได้อีก?” เซี่ยอวิ๋นซูอยากจะถามเซ่าเยว่ว่าเธอที่เป็นแค่เลขาคนหนึ่งคิดจะอาศัยอำนาจซางจื้อเหนียนได้เหรอ

เซี่ยหมิง “ก็คงต้องพึ่งความฝันเอา”

ตอนนี้เซี่ยอวิ๋นซูไม่ได้ชายตามองเซ่าเยว่แม้แต่น้อย เพราะพวกเธอห่างชั้นกันเกินไป

ผลกระทบที่ใหญ่ที่สุดจากการที่เซ่าเยว่หย่าร้างคือการลดระดับชนชั้นทางสังคมของเธอ จากเดิมที่เป็นคุณนายตระกูลใหญ่ ก็กลายเป็นเพียงคนเดินถนนธรรมดา

ถัดมาคือเรื่องอาชีพการงาน เซ่าเยว่เป็นแค่เลขาคนหนึ่ง หากเกมของเซ่าสวินประสบความสำเร็จได้ เซ่าเยว่ก็อาจจะพึ่งความสำเร็จของเขามาตั้งตัวที่เมืองไห่ได้ แต่เสียดายที่เซ่าสวินเป็นพวกไร้ประโยชน์เหมือนกัน

ไม่ว่าจะมองจากด้านใด เซ่าเยว่กับเธอก็แตกต่างกันราวกับอยู่คนละโลก

แค่เอาชื่อมาวางชิดกัน ก็เป็นการหยามเกียรติเซี่ยอวิ๋นซูแล้ว

เซี่ยอวิ๋นซูเคยคิดว่า หากเธอเป็นเซ่าเยว่ ไม่ว่าเจียงเฉินหานจะเลวสักเพียงใด เธอก็จะไม่มีวันหย่าร้าง เพราะสิ่งที่เธอต้องการคือสถานะคุณนายเจียง และเรื่องถัดมา เธอจะอ้อนวอนขอให้เจียงเฉินหานช่วยแก้ปัญหาของเซ่าสวินให้ได้ หากเป็นเช่นนี้เซ่าเยว่ก็ไม่จำเป็นสูญเสียอะไรแม้แต่น้อย

แต่น่าเสียดายที่เซ่าเยว่เป็นคนโง่

คนที่น่าสงสารย่อมมีจุดที่น่าสงสารของตัวเอง เมื่อก้าวพลาดไปก้าวหนึ่ง ย่อมจะพลาดต่อไปทุกก้าว ทุกอย่างล้วนเป็นผลจากการตัดสินใจของตัวเอง ตอนนี้ชีวิตตกต่ำเหมือนหมาจนตรอก แล้วจะไปโทษใครได้อีก?