บทที่ 257

เซ่าสวินโมโหจนปวดหัวเข้าแล้วจริง ๆ ซางจื้อเหนียนนี่มันผู้ชายเหลี่ยมจัดแบบไม่มีอะไรมากั้นชัด ๆ!

อันที่จริงกู้อวี้ชวนก็เป็นคนเหลี่ยมจัด แต่เซ่าสวินก็ไม่ได้รู้สึกว่าเหนือความคาดหมายอะไรนัก เพราะเขาเป็นเพื่อนของเจียงเฉินหาน เซ่าเยว่ต้องปฏิเสธโดยอัตโนมัติแน่ ดังนั้นกู้อวี้ชวนจึงไม่มีทางเล่นลูกไม้อะไรได้แน่

ทว่าซางจื้อเหนียนนั้นไม่เหมือนกัน

เซ่าเยว่เคารพซางจื้อเหนียนมาก ไม่มีการตั้งกำแพงในใจใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งยังทำราวกับว่าใส่ใจความรู้สึกของเขาอีกต่างหาก ซางจื้อเหนียนแสร้งทำตัวเป็นคนดี เซ่าเยว่ก็คิดว่าเขาเป็นคนดีจริง ๆ แบบนี้จะประทับใจเขาได้ไม่ใช่หรือไง

เมื่อเซ่าสวินนึกถึงตรงนี้ ก็อดหวงพี่สาวขึ้นมาไม่ได้

แม่งเอ๊ย!

ที่เซ่าเยว่ห่วงใยเขา ก็เพราะว่าเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ เพียงคนเดียวของเธอ

แต่ไอ้คนแซ่ซางตรงหน้านี่นับว่าเป็นอะไร?

ซางจื้อเหนียนก็แค่เป็นเจ้านายไม่ใช่หรือไง นอกจากให้เงินเดือนแล้ว ยังจะเป็นอะไรได้อีก?

ไม่คิดเลยว่าเซ่าเยว่จะใส่ใจหมอนี่ขนาดนี้ ถึงขั้นลากเขาให้มาขอโทษเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งคิดเซ่าสวินก็ยิ่งโมโห

วันนี้จะต้องตัดความคิดของซางจื้อเหนียนทิ้งไปให้ได้ถึงจะดี

ตั้งแต่เล็กจนโต ซางจื้อเหนียนไม่เคยเจอคนที่แสดงอารมณ์ออกมาขนาดนี้อย่างเซ่าสวินเลย เจียงเฉินหานด่ากระทบกระเทียบเขามาตั้งแต่เด็ก ซางจื้อเหนียนได้ฟังมามากมายแล้ว คำเตือนของเซ่าสวินจึงไม่มีผลอะไรกับเขาเลยสักนิด

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะใจดี ยอมให้ใครมาชี้หน้าด่าเขาได้

ที่เซ่าสวินทำได้นั้น ก็เพราะอาศัยบารมีของพี่สาวเขา

ซางจื้อเหนียนนั่งลงบนเก้าอี้ พลางเหลือบตาขึ้นมอง “เด็กน้อย ถูกนายมองออกจนได้”

เขาเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเซ่าเยว่ไว้ลึกมาก นอกจากจะเป็นฝ่ายบอกกับเจียงเฉินหานด้วยตัวเองแล้ว คนที่เดาออกก็มีเฟิงเยี่ยน และตอนนี้ลู่เจี้ยนเฉินเองก็ไม่ค่อยแน่ใจกับความคิดของเขานัก ดังนั้นเซ่าสวินถือว่ารู้สึกไวจริง ๆ

เซ่าสวิน “งั้นเมื่อกี้นายยังจะเสแสร้งไปทำไม!”

ซางจื้อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันไม่เห็นต้องเสแสร้งเลย”

เซ่าสวินหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ที่นี่มีแค่ฉันกับนายสองคน ถ้าเป็นผู้ชายก็พูดมาตรง ๆ เลย นายคิดจะทำอะไรกับพี่สาวฉันกันแน่?”

ซางจื้อเหนียนไม่ตอบแต่ถามกลับ “ระแวงขนาดนี้ หรือว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่เข้าหาพี่สาวนาย?”

เซ่าสวินเกือบจะโพล่งเรื่องกู้อวี้ชวนออกไปแล้วเชียว ยังดีที่รู้สึกตัวไว้ เมื่อกี้ตอนที่อยู่หน้าประตูก็ถูกหมอนี่จูงจมูกไปทีแล้ว เซ่าสวินจำเป็นต้องรวบรวมสมาธิให้ดี ถึงจะรับมือซางจื้อเหนียนได้ “ไม่ต้องยุ่งหรอกนายน่ะ ฉันก็แค่อยากถามนายว่าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่!”