บทที่ 267

เซี่ยอวิ๋นซูไม่แน่ใจว่าเจียงเฉินหานลืมใส่ หรือว่าต่อไปจะไม่ใส่แล้ว

ถ้าเป็นสถานการณ์อย่างหลังละก็...

จู่ ๆ เธอก็รับไม่ค่อยได้

หลายครั้งที่ความสัมพันธ์จะดีหรือแย่ลงไม่ได้อยู่ที่การทะเลาะเบาะแว้งโวยวายกันเสียงดัง บางทีก็เป็นการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เงียบเชียบ...

เซี่ยอวิ๋นซูได้แต่หวังว่าตัวเองคิดมากไป

คนขับรถมองเห็นเซี่ยอวิ๋นซูจากกระจกมองหลัง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามว่า “ประธานเจียง คุณเซี่ยกำลังมองมาที่รถ เธอมีเรื่องอยากจะพูดหรือเปล่าครับ?”

เจียงเฉินหานหลับตาพักผ่อน ไม่ตอบอะไร

คนขับเลยไม่กล้าเอ่ยปากพูดอีก หลังจากนั้นก็ขับรถเร็วขึ้นอีกหน่อย

เซี่ยอวิ๋นซูรอจนมองไม่เห็นรถแล้ว ถึงได้ดึงสติกลับมา แล้วเดินไปที่บริษัทของเซี่ยหมิง

ภายในห้องประชุม เซี่ยหมิงกำลังระเบิดอารมณ์ พนักงานฝ่ายเทคนิคของโปรเจกต์เกมที่ถูกโจมตีอยู่กำลังรับโทสะของเซี่ยหมิง

เซี่ยอวิ๋นซูไม่ได้ขัดจังหวะ แต่ยืนอยู่นอกห้องประชุมสักพัก จนกระทั่งเซี่ยหมิงสังเกตเห็นเธอ เขาจึงค่อยหยุดพัก แล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

เซี่ยอวิ๋นซูหันกายเดินไปที่ห้องทำงานของเขา แล้วนั่งลงบนตำแหน่งที่เซี่ยหมิงนั่งเป็นปกติ ก่อนจะมองเขาอย่างเย็นชา

เซี่ยหมิงเห็นท่าทีแบบนี้ของเธอก็โกรธจนหัวเราะ “พี่คงไม่ได้มาเพื่อชักสีหน้าใส่ผมใช่ไหม!”

เซี่ยอวิ๋นซูเอ่ยอย่างเย็นชา “เวลาเจอปัญหาช่วยใจเย็นหน่อยได้หรือเปล่า นายคิดว่าตะโกนโวยวายเสียงดังไม่กี่คำก็สามารถแก้ไขปัญหาได้เหรอ?”

เซี่ยหมิงโมโหแล้ว “ไม่ได้เหรอ? ผมเจอเรื่องซวยขนาดนี้ ผมจะโมโหไม่ได้เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกไร้ประโยชน์อย่างจ้าวรุ่ยปั๋ว เกมของผมจะถูกแฮกได้เหรอ? พี่! ถ้าพี่แค่อยากมาสั่งสอนผมละก็ งั้นก็เชิญกลับไปเถอะ!”

สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นซูยิ่งดูย่ำแย่มากขึ้น แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดกับเขา “พาฉันไปดูหน่อย”

เซี่ยหมิงรู้ว่าเซี่ยอวิ๋นซูมีทักษะความสามารถ เลยหอบหายใจไม่กี่ทีเพื่อสงบอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะพาเซี่ยอวิ๋นซูไปที่ฝ่ายเทคนิค

เซี่ยอวิ๋นซูไม่เข้าใจ ถึงยังไง ฐานข้อมูลก็สามารถกู้คืนกลับมาได้ ทำไมเซี่ยหมิงยังต้องโมโหขนาดนี้ด้วย