บทที่ 268

“เซี่ยหมิง!” เซี่ยอวิ๋นซูอารมณ์ขึ้นแล้วเหมือนกัน “ใช่ เจียงเฉินหานเป็นคนสั่งให้นายทำ แต่ว่าก่อนหน้านี้เขาให้เงินทุนหนึ่งพันห้าร้อยล้านกับนาย นายก็ควรทำตามคำขอของเขาไหม? นายต้องทำตัวตามมารยาทพื้นฐานทางสังคมบ้างไหม?”

“อีกอย่าง เป้าหมายที่เขาให้นายเล่นงานคือเซ่าสวิน ตอนนั้นนายไม่ได้ดูขี้แพ้เหมือนตอนนี้เลยนะ นายดูกระตือรือร้นมากกว่าเจียนเฉินหานอีก! เพราะนายเองก็อยากเห็นเซ่าสวินจบเห่ นายเองก็คาดหวังกับผลประโยชน์นี้เหมือนกัน! ฉันรู้จักนายดีมาก นายอย่าปฏิเสธเลย! ตอนนี้ล้มเหลวขึ้นมา นายก็จะไม่ยอมรับผิดชอบแล้วเหรอ? โลกนี้ไม่มีเรื่องดีขนาดนี้หรอกนะ! เซี่ยหมิง นายจะคิดกอบโกยแต่ผลประโยชน์ แต่ไม่ยอมรับความรับผิดชอบเลยสักนิดไม่ได้หรอกนะ”

“อีกอย่าง มันก็แค่โปรเจกต์หนึ่งเท่านั้น หายไปก็หายไปสิ อย่างน้อยเงินที่เจียงเฉินหานลงทุนให้นายก็ครอบคลุมความเสียหายในครั้งนี้ไปมากโข นายไม่มีสิทธิ์ไปขอให้เจียงเฉินหานมาช่วยเช็ดก้นให้นายหรอกนะ!”

เซี่ยหมิงหน้าเขียว “พี่ ทำไมถึงเข้าข้างคนอื่น...”

เซี่ยอวิ๋นซู “ที่ฉันพูดคือความจริงทั้งนั้น ถ้าเซ่าสวินล้มละลายจริง ๆ ถ้านายไม่ได้ถูกโจมตี นายยังจะทำหน้าแค้นเคืองฟ้าดินเหมือนในตอนนี้อยู่เหรอ? นายคงขี่หัวพวกเขาร้องตะโกนโหวกเหวกไปนานแล้ว! ล้มเหลวก็ล้มเหลวสิ จะไปกลัวอะไร ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ยังมีโอกาสเริ่มใหม่ แต่ถ้านายรู้จักแต่บ่น เสียสติปล่อยให้อารมณ์ควบคุมจนหมด นายไม่เพียงแพ้ในวงการธุรกิจ นายยังแพ้ในความเป็นคนด้วย ศัตรูของนายมีแต่จะหัวเราะเยาะนายเท่านั้น!”

เซี่ยหมิงหัวเราะหยัน “ผมว่าพี่ก็แค่ไม่อยากยุ่งกับผมแล้ว คิดว่าผมทำให้พี่อับอายแล้วสินะ!”

เซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกว่าคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว เซี่ยหมิงกับเซ่าสวินอายุใกล้เคียงกัน เพิ่งจะอายุยี่สิบปี เด็กกว่าเธอแปดปีเต็ม ช่องว่างของประสบการณ์ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจสื่อสารกันได้เลย

“ช่างเถอะ ถ้านายไม่ฟัง ฉันก็จะไม่พูดกับนายแล้ว แต่เรื่องฐานข้อมูล...ไม่ว่าใครมาก็ทำไม่ได้หรอก นายยอมรับความจริงเถอะ”

สีหน้าของเซี่ยหมิงแข็งทื่อสุดขีด “พี่เก่งมากเลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ถึงแก้ไม่ได้แล้วล่ะ!”

คราวนี้เซี่ยอวิ๋นซูโมโหแล้วจริง ๆ “ฉันคุยกับนายไม่รู้เรื่องแล้ว!”

“ผมรู้! พี่แค่รังเกียจที่ผมโง่ พี่ดูถูกผม พี่ถึงได้ไม่อยากช่วยผม!” เซี่ยหมิงตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “พวกพี่แม่งดูถูกผมกันทุกคนเลย! กำลังหัวเราะเยาะผมกันหมด! ผมมันก็แค่คนที่น่าขายหน้า! ผมมันก็แค่ขี้กองหนึ่งโอเคหรือยัง แบบนี้พี่พอใจหรือยัง!”

เซี่ยอวิ๋นซูคิดไม่ถึงว่าเซี่ยหมิงจะเสียการควบคุมจนกลายเป็นแบบนี้ แต่ท้ายที่สุดเขาก็เป็นน้องชายเธอ เธอตบบ่าของเขาเพื่อปลอบใจ

เซี่ยหมิงสะบัดมือของเธอออก “ในสายตาพ่อมีแค่งานวิจัยของเขา พี่ใหญ่ไปเมืองนอกไม่สนใจไยดีพวกเราเลย พี่ก็เอาแต่สนใจตัวเอง พวกพี่แต่ละคนแม่งไม่สนใจผมเลย! มีแค่ป้าเสิ่นเท่านั้นที่สนใจผม!”

เซี่ยอวิ๋นซู “ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่ว่าไม่มีทางเลือก...”