บทที่ 270

เซี่ยหมิงอยากต่อยเซ่าสวินสักยกมากจริง ๆ แต่เขาสู้ไม่ได้ ไปก็มีแต่จะเป็นฝ่ายโดนเล่นงานเอง แถมยังขายหน้ายิ่งกว่าเดิม

เซี่ยหมิงนอนลงบนโซฟาอย่างอ่อนล้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเลื่อนดูไปมา สุดท้ายก็ยังอดโทรหาป้าเสิ่นไม่ได้

เสิ่นทิงฉือรับสายอย่างรวดเร็ว “มีอะไรเหรอ เสี่ยวหมิง?”

พอได้ยินเสียงนี้ ดวงตาของเซี่ยหมิงก็แดงขึ้นมา

เขาเล่าเรื่องวันนี้ให้เธอฟังทั้งหมด เต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

เสินทิงฉือไม่ได้เข้มงวดเหมือนเซี่ยอวิ๋นซู แต่ปลอบใจเขาอย่างจริงจัง หลังจากนั้นก็พูดว่า “เด็กดี โดนเล่นงานแล้วก็จำไว้ให้ดี ความเสียหายในครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการซื้อบทเรียนแล้วกัน”

เซี่ยหมิงยอมรับฟังคำพูดของเสิ่นทิงฉือมาก ไม่มีหลักฐานว่าเป็นฝีมือของเซ่าสวิน เขาก็ไม่กล้าโทรไปขอให้เจียงเฉินหานช่วยเหลือ ได้แต่ยอมรับเท่านั้นจริง ๆ เขาเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นว่า “ได้ครับ ป้าเสิ่น”

เสิ่นทิงฉือ “เดี๋ยวป้าโทรไปถามเซ่าสวินให้นะ เธอรอเดี๋ยวนะ”

เซี่ยหมิง “ได้ครับ! ขอบคุณนะครับ ป้าเสิ่น!”

เสิ่นทิงฉือเสริมว่า “แต่อาจจะไม่ได้คำตอบอะไรนะ”

“ผมรู้ครับ” เสิ่นทิงฉือยอมออกหน้าให้เขา เซี่ยหมิงก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้ว เพราะถ้าไม่สนใจเลย ก็คงไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้

ทว่าครั้งนี้เซี่ยหมิงพ่ายแพ้ยับเยินจริง ๆ แถมยังหาหลักฐานเอาผิดเซ่าสวินไม่ได้เลย ได้แต่กัดฟันจนแตกกล้ำกลืนลงไปเองเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน เขาคงแจ้งตำรวจไปแล้ว

สิ่งที่ทำให้เซี่ยหมิงกังวลมากที่สุดคือ เซ่าสวินมีท่านเทพด้านเทคนิคอยู่ข้างกาย แค่ระยะเวลาสั้น ๆ ก็สามารถสร้างความเสียหายให้เขาได้มากขนาดนี้ เซี่ยหมิงรู้สึกหวั่นใจจริง ๆ ต่อไปถ้าเขาทำอะไรนิดหน่อยอีก ก็ต้องพิจารณาดูว่าจะรับความเสียหายจากการแก้แค้นของเซ่าสวินไหวจริง ๆ หรือเปล่า...

หรือว่าต่อไปเขาต้องคอยดูสีหน้าเซ่าสวิน ไม่อาจต่อกรได้แล้วจริง ๆ เหรอ?

แค่คิดถึงตรงนี้ เซี่ยหมิงก็จะกระอักเลือดแล้ว

แต่เหตุการณ์ที่แฮกเกอร์โจมตีในครั้งนี้มีพลังในการข่มขู่ที่รุนแรงอย่างยิ่งยวด วันหน้าเขาไม่กล้าหุนหันพลันแล่นแล้วจริง ๆ

เซี่ยหมิงไม่ได้รู้สึดอึดอัดคับข้องใจขนาดนี้มานานมากแล้ว ราวกับถูกถุงพลาสติกครอบศีรษะ ขอเพียงหายใจ อากาศก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ หลังจากนั้นก็ยิ่งหายใจไม่ออกมากขึ้นเรื่อย ๆ

เซี่ยหมิงต่อยหมอนอิงบนโซฟาเพื่อระบายอารมณ์ แต่ก็ยังไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

ได้แต่หวังว่าตอนที่ป้าเสิ่นช่วยเขาสั่งสอนเซ่าสวิน จะทำให้เซ่าสวินรู้สึกเจ็บปวดใจได้บ้าง...

แต่เซ่าสวินไม่แยแสอะไรเช่นกัน ต่อให้เขาเจ็บปวดใจก็คงเจ็บปวดไม่เท่าไหร่

เซี่ยหมิงนอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟา สีหน้ามืดหม่น เขาเหมือนหมาตกน้ำอย่างแท้จริง!