บทที่ 273

จี้หยาง “ก็ประมาณนี้แหละ นายยังอยากรู้อะไรอีกไหม?”

เซ่าสวินมองเขาด้วยใบหน้าแข็งทื่อ “ประธานเอสกรุปชื่อซางจื้อเหนียน”

จี้หยาง “นายรู้หรอกเหรอ? นายรู้ได้ไง? นายเคยเห็นประธานซางนี่เหรอ?”

เขาอยากรู้เรื่องซางจื้อเหนียนมาก

แต่ว่าเอสกรุปเป็นอาณาจักรธุรกิจขนาดมหึมาที่ขยายตัวไปทั่วโลก สำหรับบริษัทเกมเล็ก ๆ อย่างพวกเขาแล้ว ช่างไกลเกินเอื้อมจริง ๆ ถ้าได้เจอประธานซางสักครั้ง นั่นจะเป็นเกียรติอย่างมากแน่นอน

แต่จี้หยางไม่มีทางฝันเรื่องที่ไม่อยู่กับความเป็นจริงอย่างนี้แน่นอน

เซ่าสวินพลิกดูข้อมูลที่จี้หยางสืบค้นมา ข้อมูลที่วางอยู่ตรงหน้าเขา มีรายงานข่าวที่สะเทือนวงการมากมาย เขายิ่งดูยิ่งมึนงง จับเอกสารแน่น ยากที่จะทำความเข้าใจข้อมูลได้ภายในเวลาเพียงไม่นาน

จี้หยางเห็นเขาเงียบ ก็ขี้เกียจจะสนใจแล้ว

เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน ทันใดนั้นก็มีเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา

ปกติเซ่าสวินดูแลเฉพาะความคืบหน้าในการพัฒนาเกม จับตาดูอย่างใกล้ชิด จับจ้องทุกรายละเอียด

จี้หยางรับผิดชอบเรื่องติดต่อธุรกิจกับภายนอกมากกว่า แม้ว่าจะเป็นเบอร์แปลกโทรมา เขาก็กดรับทั้งนั้น

หลังรับสาย น้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มทุ้มเหมือนเสียงผู้ประกาศข่าวหรือวิทยุก็ดังเข้ามา “สวัสดีครับ ผมชื่อเฟิงเยี่ยน เป็นรองประธานเอสกรุปครับ”

ยังไม่ต้องสนใจว่าเขาพูดว่าอะไร เพียงแค่ฟังน้ำเสียงและโทนเสียงของอีกฝ่ายอย่างเดียว ก็ทำให้คนรู้สึกว่าไม่ธรรมดาแล้ว

“มีเวลาทานข้าวกันสักมื้อไหม?”

จี้หยางอึ้งไปชั่วขณะ

จึงค่อยได้สติกลับมาว่าเขาพูดว่าอะไร

จี้หยาง “!”

จี้หยางจับโทรศัพท์แน่น ยกออกมาดูต่อหน้า มองอยู่หลายครั้ง ค่อยเอาไปแนบหูอีกครั้ง เขาพยายามควบคุมอารมณ์ จะได้ไม่ดูเหมือนว่าตัวเองไม่เคยรู้จักโลกภายนอกมาก่อน “สวัสดีครับประธานเฟิง มีเวลาครับ”

เฟิงเยี่ยน “ดีเลย บ่ายสองผมไปที่บริษัทคุณนะครับ...”

“ประ...ประธานเฟิง คุณบอกสถานที่มา เดี๋ยวผมไปเจอคุณแล้วกันครับ”

เฟิงเยี่ยนหัวเราะสั้น ๆ “ได้ครับ”

นัดแนะเวลาและสถานที่เรียบร้อยแล้ว จี้หยางหัวสมองว่างเปล่า เขายืนอึ้งอยู่กับที่อยู่พักหนึ่ง จึงค่อย ๆ ได้สติกลับมาว่าเกิดอะไรขึ้น