บทที่ 276

ซือจินหวยดูออกว่าล้อเล่น “สวัสดีครับ เซ่าเยว่ ผมชื่อซือจินหวย เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเดียวกับเหยียนโย่ว”

เซ่าเยว่ “สวัสดีค่ะ”

เฉิงเหยียนโย่วกล่าว “เรารุ่นเดียวกัน แต่เขาอยู่คณะพาณิชย์ ฉันรู้จักตอนไปร่วมงานสังสรรค์เชื่อมสัมพันธ์”

ซือจินหวยมองเซ่าเยว่ด้วยความประหลาดใจ “คุณก็เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเอเหรอครับเนี่ย” เขาหัวเราะ “เหยียนโย่ว มีเพื่อนสวยขนาดนี้ ทำไมไม่พามารู้จักล่ะ?”

เฉิงเหยียนโย่ว “เขาเป็นเด็กเรียนตัวท็อปนะ ไม่มีเวลาออกมาเล่นหรอก”

ซือจินหวยยิ้ม “ฉันชอบเด็กเรียนที่สุดละ”

เขาพูดไปตามมารยาท จัดอยู่ในประเภทคนปากหวาน เซ่าเยว่ก็คุยกับซือจินหวยสองสามประโยคแบบไม่คิดอะไร แล้วก็แยกย้ายกันไป

เมื่อจากไปแล้ว เฉิงเหยียนโย่วแอบกระซิบข้างหูเธอ “ตอนแรกฉันถูกใจหน้าตาเขา ดื่มกับเขาครั้งหนึ่งแล้วรู้ว่าเขามีคนที่แอบชอบแล้ว หลังจากนั้นก็เลยกลายเป็นเพื่อนกินเหล้าด้วยกัน แต่ว่าคนคนนี้ลึกลับอยู่ ฉันรู้จักเขามาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าที่บ้านเขาทำอะไร อย่าดูแค่ว่าเขาพูดจาดี คนแบบนี้คบหาจริงจังไม่ได้หรอก จะถูกเขาหักหลังได้ง่าย ๆ”

เซ่าเยว่หมดคำจะพูด “เห็นท่าทางพวกเธอเมื่อกี้ ฉันยังนึกว่าสนิทกัน”

“ตามมารยาทน่ะ เล่นละครสักนิดก็ไม่เสียหายอะไรหรอก เธอดูสิ เขาก็เล่นดีออกไม่ใช่เหรอ”

เซ่าเยว่ “...”

ซือจินหวยหน้าตาหลอกลวงคนได้ บุคลิกทำให้คนรู้สึกดีกับเขาได้ง่าย หากเนื้อแท้เขาก็เป็นคนดีก็ดีไป หากเป็นคนชั่ว เซ่าเยว่ยากที่จะจินตนาการหากสาวน้อยไร้เดียงสาตกไปอยู่ในมือเขา คงได้แต่เป็นลูกไก่ในกำมือ

โชคดีที่เฉิงเหยียนโย่วฉลาด แล้วก็ดูคนเก่ง ควบคุมขอบเขตการเข้าสังคมได้ดี จึงมีชีวิตอยู่ในแวดวงได้อย่างง่าย ๆ สบาย ๆ

ถึงห้องวีไอพีแล้ว

จี้หยางกับเซ่าสวินมาถึงก่อนเวลา

เพิ่งเข้าไป จี้หยางก็ไปรับโทรศัพท์

เซ่าสวินก็ยังสีหน้าเหมือนเดิมเช่นเคย เย็นชาแข็งกร้าว แต่ว่าวันนี้สวมชุดเป็นทางการ เซ่าเยว่อดมองเขาหลาย ๆ ครั้งไม่ได้ แต่ดูแล้วก็ยังแปลกตาอยู่ดี

เฉิงเหยียนโย่วเดินไปตรงหน้าเซ่าสวิน ตบไหล่เขาเบา ๆ หน้าตาชื่นชม “นับวันยิ่งหล่อนะเนี่ย”

เซ่าสวินมีคนชม จิตใจก็เบิกบานมาก แต่สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

“แต่โชคดีที่ไม่ใช่น้องชายฉัน”

เซ่าสวินที่กำลังอารมณ์ดีชะงัก “หมายความว่ายังไง?”

เฉิงเหยียนโย่วยิ้ม ๆ “ฉันเลยยืดอายุไปได้หลายปี”