บทที่ 277

เซ่าสวินก็ยังไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ!

ผู้ชายคนนี้ ซางจื้อเหนียน จะให้เขาหนึ่งพันห้าร้อยล้าน โดยที่ไม่ได้มุ่งหวังอะไรเลยจากพี่สาวเขาสักนิดได้ยังไงเล่า!

เขากัดฟันกรอด ถลึงตาใส่เขา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์

ซางจื้อเหนียนไม่เคยมีภาพถ่ายที่เผยแพร่สู่สาธารณะ จี้หยางไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียวว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง แต่พอซางจื้อเหนียนปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็แน่ใจว่าเป็นเขาแน่นอน!

ออร่าของเฟิงเยี่ยนทำให้จี้หยางประทับใจเป็นอย่างมากแล้ว พอเห็นก็รู้เลยว่าต่างจากคนธรรมดา ซางจื้อเหนียนยิ่งมากไปกว่านั้น หน้าตาและออร่าของเขา ทำให้แม้แต่ผู้ชายอย่างเขายังรู้สึกว่านี่มันโคตรของโคตรหล่อ!

นอกจากนี้แล้ว ซางจื้อเหนียนให้ความรู้สึกห่างไกล เข้าถึงไม่ได้ยิ่งกว่าเฟิงเยี่ยน

จี้หยางยังคุยกับเฟิงเยี่ยนได้ แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าซางจื้อเหนียน สมองเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ หยุดชะงักทันที นี่คือความรู้สึกกดดันที่เกิดจากออร่าของเขา

ซางจื้อเหนียนเดินออกมาจากลิฟต์ มองที่เซ่าสวิน ประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “นายมารับฉันซะด้วย?”

จี้หยางเบิกตากว้าง “เซ่า...เซ่าสวิน นายรู้จักประธานซางจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

“คุณก็คือจี้หยางสินะ” ซางจื้อเหนียนทอดสายตามา

สายตาเขาทำให้จี้หยางตกใจจนตัวแข็งทื่อไปหมด พยายามคุมสติให้นิ่งแต่ก็ยังดูอึดอัดและเกร็งมากอยู่ดี “ประธาน ประธานซาง ผมจี้หยางครับ!”

ซางจื้อเหนียนพยักหน้า เบนสายตากลับมา จากนั้นก็มองเซ่าสวินที่สีหน้าบูดบึ้ง เหมือนกับว่าเดาอารมณ์เขาไม่ได้ “นำทางเถอะ”

จี้หยางตอบสนองเร็วขึ้น เดินไปข้างหน้า ยื่นมือออกมาหนึ่งข้าง “ประธานซาง เชิญทางนี้ครับ”

ก็เหมือนกับบริกรในร้านอาหาร

เซ่าสวินไม่ได้มองอยู่เลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็เข้าใจว่า แม้ว่าเขาก็นับว่าเป็นคนไม่กลัวใคร แต่คุยกับซางจื้อเหนียนในห้องทำงานเสร็จ ออกมาเข่าก็อ่อนไปหมด

แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ซางจื้อเหนียนออร่าแรงมากจริง ๆ นี่คงจะเป็นความรู้สึกที่เกิดจากบรรยากาศ คนบางคนพอเห็นก็รู้ว่ารังแกได้ง่าย แต่ซางจื้อเหนียนเป็นคนที่ทำให้คนอื่นเห็นแล้วยำเกรง ได้แต่มองอยู่ไกล ๆ นอกจากว่าบ้าไปแล้ว จึงจะไปหาเรื่องเขา

จี้หยางไม่กล้ามองซางจื้อเหนียน จึงเดินนำทางอยู่ข้างหน้า

เซ่าสวินก็เดินตามหลัง ค่อย ๆ ตีเสมอซางจื้อเหนียน เนื่องจากเขาเตี้ยกว่าอยู่บ้าง เซ่าสวินจึงรู้สึกว่าถูกเขากดหัวอยู่ ยิ่งไม่สบอารมณ์

“นายนี่ดีดลูกคิดคำนวณมาอย่างดีจริง ๆ นะ!”

ซางจื้อเหนียน “พี่สาวนายไม่ได้ยินฉันดีดก็พอ”

เซ่าสวินมองเขาด้วยความตะลึง คนคนนี้ไม่แสดงอารมณ์บนใบหน้าแม้แต่น้อย หน้าไม่อายอย่างเป็นธรรมชาติ