บทที่ 282

เซ่าสวินไม่เคยโดนสวนกลับจนหน้าแตกมานานแล้ว คราวนี้โดนสวนจนหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ!

เฉิงเหยียนโย่ว “เซ่าสวิน ยังไม่รีบขอบคุณพี่สาวนายอีก เธอช่วยนายมากี่หนแล้ว?”

ซางจื้อเหนียน “สมควรขอบคุณ”

จี้หยางดึงเซ่าสวินให้ลุกขึ้นมาทันที เขาตะโกน “ขอบคุณครับพี่เซ่า!” จากนั้นค่อยหันไปหาเซ่าสวิน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แอบสบถด่าโดยไม่ออกเสียง “ไอ้โง่ แกลองทำอะไรบ้า ๆ อีกดูสิ!”

วินาทีนี้ เซ่าสวินอยากตายเสียให้ได้

นี่แหละบาดแผลที่มองไม่เห็นที่แท้จริง!

ไม่มีคนรู้ว่าเขารู้สึกอัดอั้นอยู่ในใจ

ซางจื้อเหนียน นายมันชายแก่เจ้าเล่ห์!

เซ่าเยว่ “พี่รออยู่นะ”

เซ่าสวินพูดด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก “...เซ่าเยว่ ฉันขอขอบคุณเธอ ฉันขอบคุณเธอมากจริง ๆ ไม่มีเธอฉันจะอยู่ยังไง ชีวิตนี้ฉันขาดเธอไม่ได้จริง ๆ”

เฉิงเหยียนโย่วเอามือป้องปาก ไหล่สั่นไม่หยุด

ซางจื้อเหนียนยิ้มจาง ๆ อย่างเรียบเฉย

เซ่าเยว่อยากตบหน้าผากเซ่าสวินแรง ๆ สักที ปวดหัวกับปากเขาจริง ๆ

แต่ว่าสิ่งแรกที่เธอทำคือไปดูซางจื้อเหนียน เธอกังวลมากว่าเขาจะไม่พอใจเพราะท่าทางบ้าบอของเซ่าสวิน เซ่าเยว่ก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมจึงเป็นห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองต่อหน้าซางจื้อเหนียนมาก เอาเป็นว่าเป็นกังวลมากจริง ๆ

ปรากฏว่าเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ในขณะเดียวกันที่เธอเผลอมองไปทางเขา ซางจื้อเหนียนก็มองมาพอดี

สายตาของทั้งสองประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย

สายตาของซางจื้อเหนียนมีพลังในการมองทะลุทะลวงเป็นอย่างมาก ไม่มีทางละสายตาเพราะสบตากัน คนที่หลบตาโดยอัตโนมัติคือเซ่าเยว่ที่ใจไม่กล้าพอ

ราวกับว่าเป็นวัวสันหลังหวะ

เซ่าเยว่ตั้งสติได้เร็ว จึงบังคับตัวเองให้มองกลับไป ซางจื้อเหนียนไม่ได้เบนสายตาไปทางอื่น พอเธอหันมาก็ถูกสายตาเขาจับไว้ได้อีกครั้ง

เนื่องจากในใจมีเรื่องให้คิดหนัก เซ่าเยว่จึงปกปิดเก่ง เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เคอะเขิน “ทำให้ประธานซางต้องหัวเราะแล้วค่ะ”

เสียงแห่งความไม่ชอบใจของเซ่าสวินดังสวนมาทันที “นี่เธอคิดว่าฉันทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าท่านประธานใหญ่งั้นเหรอ?”

“พี่ก็แค่ตกใจความกล้าบ้าบิ่นของเธอ โชคดีที่ประธานซางไม่ถือสาเธอ” เซ่าเยว่รู้สึกขายหน้ามากก็จริง แต่เธอไม่มีทางหักหน้าเซ่าสวินต่อหน้าทุกคน จะด่าจะว่าก็ต้องทำเป็นการส่วนตัว นอกเสียจากว่าเป็นเรื่องที่เกินไปแล้วจริง ๆ จึงจะห้ามปรามต่อหน้า

เมื่อไม่ได้ยินพี่สาวสั่งสอน เซ่าสวินที่มีคำจิกกัดกลับอยู่เต็มหัวก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาบ่นด้วยความอิจฉาไม่น้อย “ขณะที่เธอชมฉันอยู่ ก็ยังไม่ลืมชมประธานซางของเธอเลยนะ”

เซ่าเยว่ “พี่พูดเรื่องจริง”

เฉิงเหยียนโย่วนึกขอบคุณอีกเป็นครั้งที่ล้านที่เซ่าสวินไม่ใช่น้องชายเธอ “เรียนรู้จากพี่สาวเธอให้มาก ๆ หน่อย”

แต่เฉิงเหยียนโย่วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ที่จริงแล้วผิดปกติทุกอย่าง

ทำไมวันนี้คนที่มาเป็นซางจื้อเหนียนล่ะ?

แปลกมากตั้งแต่ที่เขามาปรากฏตัวที่นี่แล้ว

เฉิงเหยียนโย่วอดไม่ได้ต้องมองซางจื้อเหนียนแวบหนึ่ง เขาไม่ได้สนใจเธอ แต่เธอก็ไม่กล้าเพ่งพินิจนานเกินไป

ประธานซางก็ยังคงเป็นท่านประธานใหญ่ผู้สูงส่งน่าเกรงขาม ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ