บทที่ 283

เซ่าเยว่ก็ไม่นึกว่าเขาจะรู้ตัวเร็วขนาดนี้ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเขา เธอก็อึ้งไปพักหนึ่ง

สายตาเจียงเฉินหานที่มองมาจากไกล ๆ ทั้งเย็นชา ทั้งกดดัน พอสายตาเขาเปลี่ยนไปมองที่ในรถ สีหน้าเขาก็เย็นชาขึ้นมากอยู่

ซางจื้อเหนียนพบว่าเซ่าเยว่ชะงักไปเล็กน้อย เขาจึงมองไปตามสายตาเธอ ก็เห็นสายตาที่ทั้งเย็นชาทั้งเหี้ยมเกรียมของเจียงเฉินหาน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

สายตาก็เย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อก่อนซางจื้อเหนียนยังเก็บอาการ นั่นเป็นเพราะว่าเซ่าเยว่ยังไม่หย่ากับเจียงเฉินหาน ตอนนี้พวกเขาไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว เขาไม่มีทางเห็นเจียงเฉินหานอยู่ในสายตา

ต่อสู้และประจันหน้า ส่วนทำไมต้องต่อสู้นั้น มีเพียงเจียงเฉินหานกับซางจื้อเหนียนเท่านั้นที่รู้ดี

เจียงเฉินหานเม้มปากแน่น

แต่ไม่นาน สายตาเขาก็ถูกเซ่าเยว่บดบัง

เพราะว่าเซ่าเยว่ขึ้นรถ

คั่นกลางระหว่างสายตาของชายหนุ่มทั้งสองพอดี

ก็ในเวลาหนึ่งวินาทีสองวินาทีนี้เอง เธอไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ระหว่างพี่น้องคู่นี้มันตึงเครียดเพียงใด

เซ่าเยว่รัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ซางจื้อเหนียนก็เหยียบคันเร่ง วินาทีที่รถเคลื่อนตัวเลี้ยวไป สายตาเซ่าเยว่มองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว มองเจียงเฉินหานจากระยะไกลด้วยสายตาเย็นชา แฝงด้วยความท้าทาย

ซางจื้อเหนียนก็อยู่ตรงนี้ ไม่ใช้ประโยชน์ก็เสียของเปล่า

แม้ว่าจะจากไปพร้อมกัน แต่เจียงเฉินหานก็ไม่พอใจ

แต่พลังทำลายล้างยังไม่พอ

ที่จริงเซ่าเยว่เพิ่งคิดไอเดียสุดอันตรายอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ เธออยากจูบซางจื้อเหนียนที่แก้มหนึ่งครั้ง ให้เจียงเฉินหานโมโหสติแตก

นี่เป็นสิ่งที่ทำได้ เพราะว่าเมื่อก่อนซางจื้อเหนียนก็บอกแล้วว่า จะมีการสัมผัสร่างกายที่ไม่จำเป็น

จู่ ๆ เซ่าเยว่ก็รู้สึกเสียใจสุด ๆ การใช้ประโยชน์ขั้นนี้อย่างการจูบสักที สามารถทำได้อยู่แล้ว!

น่าเสียดาย พลาดโอกาสไปแล้ว

“ไม่พอใจเหรอ?”

เซ่าเยว่ “...เปล่าค่ะ”

“ทำไมสีหน้าคุณเป็นแบบนั้น?”

เซ่าเยว่ก็ถือว่าไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้าไม่ว่าสุขหรือทุกข์ ประธานซางสายตาเฉียบคมจริง ๆ

“เสียใจทีหลังนิดหน่อยน่ะค่ะ”