บทที่ 287

เซ่าเยว่ขมวดคิ้วทันที "นายสะกดรอยตามฉันเหรอ?"

สายตาเย็นชาและรังเกียจของเธอ ทำร้ายจิตใจเจียงเฉินหานอีกครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อน การปรากฏตัวของเขาคือเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับเซ่าเยว่ เขามักจะเห็นความดีใจในดวงตาของเธอเสมอ

นั่นจึงทำให้ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงครอบครัว เธอจะมีความสุขมาก เพราะเขาจะร่วมมือกับเธอสวมบทบาทคู่สามีภรรยาปกติ จะจับมือกัน และมีปฏิสัมพันธ์ง่ายๆ ต่อหน้าคนอื่น

เมื่อก่อนแค่นั้นก็ทำให้เซ่าเยว่ดีใจจนเนื้อเต้นได้ตั้งนาน แต่ตอนนี้เขามาเพราะเธอแท้ๆ กลับไม่มีร่องรอยของความผูกพันหรือความรักในสายตาของเธอเลย

เจียงเฉินหานไม่ชินเอาเสียเลย

เขาไม่คุ้นชินจนรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ราวกับถูกเข็มทิ่มแทงอย่างจัง

ความเจ็บปวดที่ปลายประสาททำให้เจียงเฉินหานสงบลงได้บ้าง "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

เซ่าเยว่ "เรื่องอะไร?"

"อีกหนึ่งเดือนเป็นวันเกิดคุณปู่ ท่านอยากให้เธอไปร่วมงานด้วย"

เซ่าเยว่ "เราหย่ากันแล้ว ทำไมยังให้ฉันไปอีก?"

เจียงเฉินหานไม่ได้อธิบายอะไร "หย่าแล้วไง วันเกิดคุณปู่เนี่ย เธอจะไปหรือไม่ไป?"

เซ่าเยว่ตัดสินใจทันที "วันเกิดคุณปู่ฉันจะไป แต่ฉันจะไม่ไปพร้อมนาย จะทำเหมือนเดิม คือทำเป็นไม่รู้จักกัน"

ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ เจียงเฉินหานยังคงเพ้อฝันว่าพอเซ่าเยว่อารมณ์ดีขึ้นก็จะยอมกลับมาอย่างว่าง่าย แต่พอเห็นเธอจูบซางจื้อเหนียนด้วยตาตัวเอง เขาก็ไม่มั่นใจอีกแล้ว

เขาเริ่มสงสัยว่าเซ่าเยว่ยังรักเขาอยู่ไหม?

แต่ความคิดนี้เจียงเฉินหานไม่กล้าคิดให้มากไปกว่านี้ เพราะแค่คิดว่าเซ่าเยว่อาจจะไม่ได้รักเขาแล้ว เขาก็จะหงุดหงิดและควบคุมตัวเองไม่ได้

เจียงเฉินหานไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องใช้การโกหกเพื่อให้เซ่าเยว่เชื่อฟัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่เขาส่งสายตาครั้งเดียว เซ่าเยว่ก็แสนจะเชื่อฟังแล้ว

เขายอมรับความแตกต่างนี้ไม่ได้จริงๆ เจียงเฉินหานพยายามระงับความหงุดหงิดและถามว่า "เรื่องหย่าเนี่ย ทำไมเธอไม่ไปคุยกับคุณปู่เอง? ถ้าเธออยากตัดขาดกับฉันจริงๆ ทำไมไม่ประกาศให้คนทั้งโลกรู้ไปเลยล่ะ?"

เซ่าเยว่หัวเราะเยาะ "พูดอย่างกับเรื่องแต่งงานของเรามีคนรู้เยอะแยะอย่างนั้นแหละ"