บทที่ 286

แต่ซางจื้อเหนียนไปซื้อดอกไม้...

เซ่าเยว่รู้จักเขามานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นเขาซื้อดอกไม้เลยสักครั้ง

นั่นจึงทำให้เธอเชื่อมโยงความคิดแบบนี้

ทว่าเซ่าเยว่ยังคงใจเย็นมาก เธอเตรียมพร้อมรับมือกับทุกผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้น และทันทีที่เธอคิดจบ ซางจื้อเหนียนก็ถือช่อดอกไม้เดินเข้ามาหา

เซ่าเยว่เห็นว่าเขาตรงมาหาตนเอง จึงลดกระจกรถลง ซางจื้อเหนียนมีเครื่องหน้าคมเข้มมีเสน่ห์ เขาสวมชุดสีดำทั้งตัว เมื่อสีของดอกไม้ตัดกับสีดำ มันดูดีมาก ฉากหลังเป็นร้านขายดอกไม้ และวินาทีที่เขาเดินเข้ามา ช่างมีเสน่ห์น่าหลงใหลอย่างเหลือเชื่อ

“ถือให้ผมหน่อย” ซางจื้อเหนียนยื่นดอกไม้ให้เธอ

เซ่าเยว่เข้าใจในทันทีว่าดอกไม้ช่อนี้ไม่ได้ให้เธอ เธอจึงโล่งอก หลังจากที่รับดอกไม้มา ซางจื้อเหนียนก็เดินอ้อมหน้ารถมา เมื่อเขาเปิดประตูรถออก เขาก็เห็นเจียงเฉินหานที่วิ่งตามมาทันพอดี

ซางจื้อเหนียนขึ้นรถโดยไม่แสดงอาการใดๆ

จากนั้นก็ขับรถออกไป มุ่งหน้าสู่เฟอรี่เลขที่ 1

เซ่าเยว่จูบซางจื้อเหนียน... เจียงเฉินหานคิดไปถึงสถานการณ์ที่เขาไม่อาจยอมรับได้

และซางจื้อเหนียนก็ยังให้ดอกไม้อีก...

เจียงเฉินหานคงจะโกรธจนเกินเหตุ การส่งดอกไม้ไม่มีพลังทำลายล้างเท่าการจูบ เขาเพียงมีหน้าซีดเผือด และขับรถตามไปติดๆ

ไม่นาน ก็เห็นพวกเขาเข้าไปในหมู่บ้านเฟอรี่เลขที่ 1

เจียงเฉินหานไม่ได้ซื้อห้องที่นี่ จึงเข้าไปไม่ได้ เขาจอดรถอยู่ข้างถนน มองดู ลานจอดรถอยู่ไกลๆ เขาราวกับเป็นคนโรคจิตที่ชอบถ้ำมอง เขากำลังรอ รอรถของเซ่าเยว่!

เขาอยากรู้ว่าเซ่าเยว่อยู่กับซางจื้อเหนียนแล้วจริงๆ หรือแค่ทำหน้าที่เลขามาส่งซางจื้อเหนียนกลับบ้าน

จู่ๆ เจียงเฉินหานก็นึกถึงตอนเด็กๆ เพราะความริษยา ความเกลียดชัง และความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่อซางจื้อเหนียน เขาจึงมักจะแอบซ่อนอยู่ในมุมมืดเพื่อเฝ้าดูว่าซางจื้อเหนียนกำลังทำอะไร

แล้วตอนนี้ เขาก็ยังทำแบบนั้นอยู่

แต่ครั้งนี้ คนที่เขารอคือเซ่าเยว่!

เซ่าเยว่!

ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย