บทที่ 292

ใจของเจียงเฉินหานเต้นระรัว เหมือนกับภาพในหนังที่บรรยายถึงวินาทีแห่งใจเต้นแรง เจียงเฉินหานไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่ตอนนี้ เขากลับสัมผัสได้แล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ในบางครั้งการที่หัวใจเต้นระรัวก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความรู้สึกหวั่นไหว

เพียงแต่หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ รัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้เขาพลันหายใจหนักหน่วงตามไปด้วย

เจียงเฉินหานรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนโง่ แต่เมื่อได้ยินคำตอบจากปากเซ่าเยว่ เขากลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

แต่อารมณ์ดีนั้นก็พลันหายไปในพริบตา เพราะตอนนี้ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเขานั้นรุนแรงมากจนไม่น่าเชื่อ

“ถ้าคนเรารักใครแล้วย่อมกลับมารักคนเดิมซ้ำๆได้ แล้วการที่เธอขัดขืนฉันขนาดนี้ มันคืออะไร?”

เซ่าเยว่คิดในใจว่าสามปีที่ผ่านมาช่างเสียเปล่าเหลือเกิน ถ้าสิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดไม่นับเป็นความรัก แล้วแบบไหนถึงจะเป็นความรักล่ะ?

เพื่อนรอบตัวเจียงเฉินหานต่างพูดกันว่าเธอติดหนึบเขาราวปลาสเตอร์หนังสุนัข แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้สึกถึงความรักของเธองั้นเหรอ ถึงขั้นถูกเขาตั้งคำถาม หัวใจเขาทำด้วยเหล็กจริง ๆ หรือเปล่า ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกอะไรเลยจริงเหรอ

หัวใจของเซ่าเยว่เย็นชาแล้วเย็นชาอีก “ไม่จำเป็นอีกแล้ว สามปีที่ผ่านมาเพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่านายไม่คู่ควร ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องเสียเวลาอีกต่อไป”

การตัดสินใจของเธอต้องมีเหตุผลมากมายรองรับ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงโดยง่ายอย่างน้อยที่สุด เซ่าเยว่ก็ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องกลับไปอีก ยิ่งไปกว่านั้น การตั้งคำถามของเจียงเฉินหานยิ่งตอกย้ำให้เซ่าเยว่เห็นได้ชัดว่าตลอดสามปีที่ผ่านมานั้นของช่างไร้ค่าจริง ๆ เธอจะกลับไปได้อย่างไร

เจียงเฉินหานทำหน้าตาขึงขัง “เธอเอาจริงเหรอ?”

เซ่าเยว่ “ใช่!”

เจียงเฉินหาน “เธอนี่มันเปลี่ยนง่ายจริง ๆ”

เซ่าเยว่ขมวดคิ้ว ใช้ความอดทนเฮือกสุดท้ายเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “วันที่หย่าวันนั้นฉันพูดชัดเจนแล้วนะว่านายจะไปหาผู้หญิงที่รักนายแบบไร้เงื่อนไขก็ได้ แต่หญิงคนนั้นจะไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน”

หลังจากฉีกทะเบียนสมรสแล้ว เจียงเฉินหานจำทุกคำที่เซ่าเยว่เคยพูดได้ เพียงแต่เขายอมรับไม่ได้ว่าทำไมการเปลี่ยนแปลงถึงได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันขนาดนี้?