บทที่ 294

เจียงเฉินหานแสยะยิ้ม “ถ้าเธอเชื่อฟังฉัน...”

เซ่าเยว่ไม่ได้ไหลตามน้ำไปกับเขา แววตาเฉียบคม จ้องตรงไปที่จุดตาย “หรือว่านายยังตัดใจจากฉันไม่ได้?”

มือที่อยู่ข้างลำตัวของเจียงเฉินหานกำแน่นขึ้นมาทันควัน เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ฉันเปล่า!”

เซ่าเยว่รู้สึกไม่เข้าใจเจียงเฉินหานเล็กน้อย

ผู้ชายคนหนึ่งที่รังเกียจเธอ ผู้ชายที่เอาแต่หลบหลีกและทำตัวเย็นชาไร้หัวใจใส่เธอ กลับยังต้องการที่จะจูบเธองั้นเหรอ?

เธออาจเข้าใจได้ว่า เขาหงุดหงิดเพราะซางจื้อเหนียน แต่ด้วยความเกลียดชังที่เจียงเฉินหานมีให้เธอ ต่อให้ทำให้เขาไม่พอใจ การตอบสนองตามปกติของเขาควรจะเป็นการใช้คำพูดดูถูกเหยียดหยามหรือการเสียดสีประชดประชันเหมือนดั่งเคย เขายังคงมองเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยามราวกับมองขยะ แล้วเขาจะมาขอจูบเธอได้อย่างไร?

ในมุมมองของเซ่าเยว่ หากเขาต้องการขอจูบ นั่นย่อมหมายถึงเขาต้องการครอบครองเธอ แต่เจียงเฉินหานก็ไม่ได้รักเธอ เขาจะอยากครอบครองอะไรกัน?

เซ่าเยว่รู้สึกว่าเจียงเฉินหานอาการผิดปกติเล็กน้อย เธอมองเขาไม่ออก ไม่อยากอยู่ที่นี้อีกต่อไปแล้ว สกัดกั้นความรังเกียจที่ก้นบึ้งหัวใจพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดขีด“ที่นายมาหาฉันในคืนนี้ก็เพื่อบอกให้ฉันไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ ฉันรับรู้แล้ว และฉันก็จะไปแน่นอน เจียงเฉินหาน เราหย่ากันแล้วก็หัดทำตัวให้เกียรติกันบ้างเถอะ!”

เจียงเฉินหานไม่สามารถทนฟังคำว่า ‘หย่า’ ได้อีกต่อไป เพราะเสียดแทงแก้วหูเกินไป จู่ ๆ อารมณ์รุนแรงของเขาก็ปะทุขึ้นมา พลางตวาดเสียงแข็ง “เธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจเอาเองคนเดียว!”

เซ่าเยว่ก็พูดเสียงดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นกัน “ก็เพราะฉันเกลียดนายไง! เกลียดที่นายไม่รู้ว่าการหย่าหมายถึงอะไร! เกลียดที่นายคิดอะไรสับสนเหมือนกับคนบ้า! เกลียดที่นายไม่ให้เกียรติฉัน! เกลียดที่นายตามตอแยไม่เลิก! เท่านี้พอหรือยัง!”