บทที่ 295

ที่นี่เป็นบ้านเจียงเฉินหาน เซ่าเยว่ไม่เคยคิดว่าซางจื้อเหนียนจะมาปรากฏตัวที่นี่ เธอจึงตกใจอย่างมาก

ซางจื้อเหนียนสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวกับที่ใส่ไปงานเลี้ยงรับรองเมื่อครู่นี้ ปกติแล้วเขามักจะติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเสมอ แต่ตอนนี้ปลดออกสองเม็ด ทำให้เขามีบุคลิกที่ต่างจากความดูดีมีชาติตระกูลที่เคยเป็นมา แต่ก็ไม่ได้กระทบกับรัศมีเย็นชาของเขา ตรงกันข้าม กลับยิ่งน่าเกรงขามเสียจนเซ่าเยว่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

ซางจื้อเหนียนเห็นน้ำตาของเซ่าเยว่แล้ว

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอในสภาพเช่นนี้ ทันใดนั้นมือข้างกายของเขากลายเป็นการกำมือหมัดแน่น สายตาเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งของเขาเหลือบมองผ่านเธอไปยังเจียงเฉินหานที่อยู่ด้านหลัง แววตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งที่ทิ่มแทงคนได้

ซางจื้อเหนียนโมโหแล้ว

เซ่าเยว่ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่น้อย มีเพียงเจียงเฉินหานเท่านั้นที่สามารถทนต่อแรงกดดันเช่นนี้ได้

สีหน้าเจียงเฉินหานเคร่งขรึมจนน่ากลัวไม่ต่างจากซางจื้อเหนียน

บางทีเขาอาจจะรู้ความรู้สึกของซางจื้อเหนียนที่มีต่อเซ่าเยว่อยู่แล้ว ดังนั้นเจียงเฉินหานจึงไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรที่เขาจะตามมาถึงที่นี่

เป็นอย่างที่คิด ตั้งแต่เด็กจนโตซางจื้อเหนียนก็เป็นตัวเกะกะมาตลอด โลกนี้จะดีแค่ไหนถ้าไม่มีซางจื้อเหนียน!

เจียงเฉินหานอาจจะโมโหมากเกินไป จนไม่มีอารมณ์จะถามว่าซางจื้อเหนียนเข้ามาได้อย่างไร เขาเพียงพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาโหดเหี้ยม “ไสหัวไป”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งอย่างมาก

แต่กลับเต็มไปด้วยอันตรายที่พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

ทุกครั้งที่เจียงเฉินหานกับซางจื้อเหนียนพบกัน นอกจากตอนที่คุณปู่เจียงอยู่ด้วยแล้ว แต่ไรมาก็ไม่เคยลงรอยกัน เต็มไปด้วยความกดดันแบบอยากจะฉีกทึ้งอีกฝ่ายให้ตาย

ในขณะนั้น บรรยากาศทั่วบริเวณเกือบจะเย็นลงจนถึงจุดเยือกแข็ง เซ่าเยว่แทบจะหายใจไม่ออก ถึงขั้นอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้

ซางจื้อเหนียนไม่ได้สนใจเจียงเฉียงหานแม้แต่น้อย ปั้นสีหน้าเย็นชา เดินไปด้านหน้าเซ่าเยว่

เซ่าเยว่มองซางจื้อเหนียน เขาคว้าแขนเธอ ก่อนจะแกะเข็มขัดที่มัดข้อมือของเธอออก

ข้อมือของเซ่าเยว่ถูกรัดจนแดงช้ำไปหมด