บทที่ 296

เจียงเฉินหานมีสติขึ้นมาทันที ครั้งที่แล้วซางจื้อเหนียนยังปรานีเขาอยู่เลย แต่ครั้งนี้เข็มขัดฟาดลงบนกล้ามเนื้อของเขาจนแขนทั้งแขนเกือบจะชาไปหมดแล้ว!

เจียงเฉินหานเจ็บจนตัวแข็งทื่อ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่แค่ช่วงเวลานั้นก็เพียงพอแล้ว ซางจื้อเหนียนพลิกข้อมือฟาดลงมาอีกครั้งอย่างเหี้ยมโหด ที่ตำแหน่งเดิม คราวนี้แขนของเขาไม่เพียงแค่ชา แต่เหมือนกับจะหัก

เจียงเฉินหานเจ็บจนร้องออกมา

ซางจื้อเหนียนตั้งใจจะสั่งสอนเจียงเฉินหานให้หลาบจำ เขาใช้แรงมหาศาลจากนิ้วมือตรึงแขนของเจียงเฉินหานไว้แน่นเหมือนเหล็กกล้า พับไปด้านหลัง แล้วใช้เข่าดันแผ่นหลังของเขาไว้

เจียงเฉินหานล้มลงบนโซฟา ซางจื้อเหนียนจับข้อมือเขาไว้แล้วมัด และใช้แรงบังคับแขนอีกข้างของเขาให้พับมาแล้วมัดเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา

ระหว่างนั้น เจียงเฉินหานดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พลิกตัวชนกับโต๊ะข้างโซฟาจนเกิดเสียงดังสนั่น

ป้าหลี่ที่ซ่อนอยู่ในห้องอดทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอก็วิ่งออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงและหวาดกลัว เธอคิดว่าเจียงเฉินหานกับเซ่าเยว่กำลังทะเลาะกัน

แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นผู้ชายอีกคนในบ้าน

ปกติป้าหลี่ก็กลัวอำนาจของเจียงเฉินหานอยู่แล้ว แต่ชายคนที่กำลังมัดเจียงเฉินหานคนนี้กลับมีออร่าที่น่าเกรงขามยิ่งกว่า

ป้าหลี่ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว!

ซางจื้อเหนียนไม่ปล่อยให้เจียงเฉินหานดิ้นหลุด เขาคว้าแก้วมาใบหนึ่งแล้วฟาดไปที่หัวของเขา

เจียงเฉินหานเกือบจะหมดสติ

ซางจื้อเหนียนไม่ให้โอกาสเจียงเฉินหานอีกต่อไป เขารัดเข็มขัดให้แน่นขึ้นจนดิ้นไม่หลุด ใช้มือกดลงบนท้ายทอยของเขาอย่างแรงแล้วโยนเขาทิ้งลงบนโซฟา

เจียงเฉินหานหอบหายใจอย่างแรง "ซางจื้อ..."

ยังเรียกชื่อไม่ทันจบ ซางจื้อเหนียนก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเจียงเฉินหานอย่างแรง

การตบครั้งนี้รุนแรงมาก เจียงเฉินหานหน้าหันไป เสียงในหูดังอื้อไม่หยุด เห็นดาวเต็มไปหมด หัวที่เกือบจะหมดสติเพราะถูกแก้วฟาดไปก่อนหน้านี้เหมือนจะยิ่งมึนงงมากขึ้น