บทที่ 298

เจียงเฉินหานเงยหน้าขึ้น และเตือน "เรื่องนี้ห้ามบอกคุณปู่"

เจียงอวี่เสียนไม่เข้าใจ "ทำไม?"

"ไม่ต้องมีทำไม!"

เจียงอวี่เสียนไม่ค่อยได้เจอกับสีหน้าเย็นชาของเจียงเฉินหาน เธอยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก "พี่ พี่กับซางจื้อเหนียนมันยังไงกันแน่?"

"เรื่องที่ไม่ควรจะถามก็อย่าถาม"

เจียงอวี่เสียนลุกขึ้นยืนพรวด "เซ่าเยว่หย่ากับพี่แล้วจริงๆ เหรอ?"

เจียงเฉินหานไม่อยากพูดอะไรอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้เขาเกลียดคำว่า ‘หย่า’ เอามากๆ

เจียงอวี่เสียนแน่ใจแล้วจากปฏิกิริยาของพี่ชายว่าพวกเขาหย่ากันจริงๆ เธอตกใจมาก แล้วก็นั่งลงด้วยสีหน้างงๆ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะยอมรับเรื่องนี้ได้

"พี่ เซ่าเยว่จะหย่ากับพี่ได้ยังไง..."

สีหน้าของเจียงเฉินหานดูแย่ลงเรื่อยๆ

เจียงอวี่เสียนจึงไม่ได้พูดคำเยาะเย้ยที่อยู่ในใจออกมา

เธอเปลี่ยนคำพูด "เรื่องหย่าที่ใหญ่ขนาดนี้...ทำไมพี่ถึงไม่บอกพวกเราเลย?"

เจียงเฉินหานรู้สึกเหมือนมีแมลงนับร้อยตัวบินหึ่งๆ อยู่ข้างหู เขาใช้ความอดทนสูงสุดเท่าที่มีพูดว่า "เรื่องนี้...ก็ต้องเป็นความลับเหมือนกัน"

เจียงอวี่เสียนไม่เข้าใจ "ทำไมต้องเป็นความลับ? เรื่องที่พวกพี่แต่งงานกันแล้วเป็นความลับฉันเข้าใจ เพราะพี่ไม่ได้รักเซ่าเยว่ การหย่ากันมันดีจะตายไป ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเธอแล้ว พี่ไม่ควรจะดีใจเหรอคะ? ไม่ควรตีฆ้องร้องป่าวให้ทุกคนรู้เหรอว่าพี่จบสิ้นการแต่งงานที่แสนจะเลวร้ายแล้ว?"

เจียงเฉินหานก็ถามตัวเองเหมือนกันว่า เขาไม่ควรจะดีใจเหรอ?

แต่ความเป็นจริงกลับไม่เป็นไปอย่างที่เขาคาดไว้เลย

เขาไม่เพียงไม่รู้สึกดีใจ แต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้ และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้เลย

นี่เป็นสิ่งที่เจียงเฉินหานไม่เคยคาดคิดมาก่อน