บทที่ 301

เซ่าเยว่คิดว่าตัวเองหูฝาดไป ก่อนจะทำหน้ามึนงงและไม่เข้าใจ “ว่าไงนะคะ?”

ซางจื้อเหนียนพูดซ้ำอีกครั้ง “เป็นแฟนผม”

เซ่าเยว่ตกตะลึง คราวนี้เธอฟังเข้าใจแล้วจริง ๆ

ปฏิกิริยาแรกคือความประหลาดใจ ความหมายของซางจื้อเหนียนคือให้เธอเอาตัวเข้าแลกเหรอ? เท่ากับว่าการขอความช่วยเหลือจากเขา ทำให้ต้องเอาตัวเธอเข้าไปพัวพันด้วย ถ้าพูดแบบหน้าด้านนิดหน่อย ก็เหมือนกับใช้บุญคุณมาแลกผลประโยชน์

เซ่าเยว่ในตอนนี้มีเงิน มีอาชีพการงาน แถมยังสาวและมีอนาคตไร้ขีดจำกัด แต่ได้เจอคนเลวเป็นระยะ ๆ เท่านั้น โลกของเธอคือขุนเขา แม่น้ำ ทะเลสาบ มหาสมุทรและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ไม่มีเรื่องอะไรหรือใครคนไหนที่มีค่าพอให้เธอเข้าไปพัวพันด้วยอีกแล้ว

อย่างที่สองคือเธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าคบกับซางจื้อเหนียนขึ้นมาจริง ๆ กลุ่มเพื่อนรอบข้าง โดยเฉพาะลู่เจี้ยนเฉินที่ปากสว่างคนนั้นไม่รู้ว่าจะโวยวายมากขนาดไหน เซ่าสวินเองก็ต้องโวยวายอย่างแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนตระกูลเจียงทั้งหมดด้วย...แถมยังมีตระกูลซางในเมืองหลวงที่เธอไม่รู้จักเลย

ตระกูลซางย่อมมีความซับซ้อนมากแน่ ๆ นี่จะเกิดปัญหาตามมาอีกมากมายแค่ไหนกัน? แค่คิดก็เหนื่อยมากแล้ว

สุดท้ายเซ่าเยว่ถึงค่อยใคร่ครวญสาเหตุที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา นี่ซางจื้อเหนียนหมายความว่าอย่างไร?

ซางจื้อเหนียนชอบเธอเหรอ?

เซ่าเยว่นึกย้อนกลับไปถึงพฤติกรรมที่เป็นไปได้ว่าซางจื้อเหนียนอาจจะชอบเธอในช่วงเวลาที่ผ่านมา

แค่ใคร่ครวญดู เซ่าเยว่ก็พบว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เส้นแบ่งระหว่างพวกเขาทั้งสองชัดเจนมาก สิ่งที่เธอสังเกตเกี่ยวกับเซางจื้อเหนียนก็วนเวียนอยู่แต่เรื่องงาน นอกจากรู้ว่าเขาชอบสะสมแก้วแล้ว เธอก็ไม่เคยเจาะลึกเรื่องอื่น ๆ นอกเหนือจากงานเลย เช่น ชีวิตรักของเขา ความชอบอื่น ๆ ของเขา...

เซ่าเยว่เองก็ไม่เคยคิดจะไปสืบหาอะไร ซางจื้อเหนียนเป็นเพียงเจ้านายของเธอ นอกเหนือจากนั้น เธอก็ไม่ได้สนใจในตัวเขามากนัก